26 augustus t/m 25 september 2005

Bolivia

Vrijdagavond vertrokken, van Amsterdam via Parijs naar Sao Paulo (Brazilie) waar we een paar uur moesten wachten op onze vlucht naar Lima (Peru). Eenmaal in Lima (met een noodstop in Santa Cruz wegens een vage technische storing) wachten op de bagage, maar die kwam maar niet. Toen op slot de band wed stilgezet met de mededeling 'finito' begonnen we nattigheid te voelen, en ja hoor, onze tassen bleken nog in Brazilie te staan...... Nou lekker is dat weer! Brazilie! Een aantal telefoontjes en gesprekken en formulieren later konden we regelen dat onze bagage werd doorgestuurd naar Sucre (Bolivia), omdat wij daar de volgende ochtend meteen heen zouden vertrekken.

Hieronder volgt het gesprek wat tussen Varig (de luchtvaartmaatschappij) en mij gevoerd werd.

Varig:" uw tassen kunnen hier morgenavond zijn"
Ik: "morgenavond zijn wij in Bolivia, we vertrekken morgenochtend zeer vroeg"
Varig: "Santa Cruz?"
Ik:"nee Sucre"
Varig: "Sucre? Geen Santa Cruz?"
Ik: "Neeee geen Santa Cruz"
Varig: " La Paz?"
Ik: "Zucht....Ja, maar alleen voor de overstap"
Varig: "Ze zijn daar om 23.00 uur ´s avonds"
Ik: "Dan zijn wij alweer in Sucre."
Varig: "Ooh, dan kunnen uw tassen maandag op zijn vroegst in Sucre zijn"
Ik: "Maar we hebben nu helemaal geen spullen"
Varig: "Hij ook niet?"
Ik: "Nee hij ook niet"
Varig: "Oh"
Ondertussen werd er druk getelefoneerd.....
Varig: "We kunnen uw tassen niet eerder hier krijgen, we kunnen u wel 50 dollar geven"
Ik: "Sorry kunt u dat nog een keer herhalen?" (gesprek was in t spaans)
Varig: (ineens in het engels) "Normaal geven wij in zo'n situatie 50 sollar pp, maar in uw geval kunnen we 100 dollar pp geven"

Sucre
Dus kregen we 200 dollar mee als schadevergoeding omdat we gewoon geen spullen hadden nu. Nou reist het wel makkelijk met alleen handbagage, maar gaandeweg kom je er toch echt achter dat er steeds meer spullen in die grote tas zitten. In Sucre op de markt sokken en ondergoed gescoord. Op maandag zouden onze tassen aankomen, dus wij vol goede moed naar het vliegveld: geen tassen...... Vele telefoontjes en emailtjes naar Peru en La Paz (daar bleken ze nu te zijn gestrand) later kregen we dinsdag toch eindelijk onze tassen. Verder is Sucre geen verkeerde plaats om te verblijven, het weer is lekker en het stadje leuk. We hebben een enorm indrukwekkende begraafplaats gezien, dinausaurussporen in de rotswanden, gerelaxed bij een cafeetje met een geweldig uitzicht over de stad , een museum bezocht over de lokale bevolking van Sucre en omringende dorpjes en tot slot ben ik met een meisje meegeweest die hier vrijwilligerswerk doet. Zij werkt in een ' centro de psychopedagogica (wat eigenlijk inhoudt dat er allerlei kinderen van 6-14 jaar wonen die geestelijk iets mankeren: verstandelijk, autisme, schizofrenie, gedragsproblemen, lichamelijk, boulimia etc. Reuze interessant en indrukwekkend en ik zat meteen weer op mijn plekkie ;-) Na 5 minuten zat ik al met een kind in de greep die compleet uit haar dak ging.

Tupiza
Vervolgens zijn we in Tupiza aangekomen, na een behoorlijk lange (en vooral koude!!) bustocht over niet verharde wegen. Om 16.00 uur vertrokken vanuit Sucre, waar we eerst op het busstation al werden overgeheveld naar een andere bus. Nou dat hebben we geweten! Behalve dat hij op elke straathoek stopte om locals in en uit te laten stappen kregen we onderweg ergens midden in de nacht ook nog eens een lekke band die ergens vervangen moest worden. Dat duurde al met al zo´n 1 1/2 uur, flink kou lijden dus.... Om 5 uur vannacht kwamen we eindelijk in Tupiza aan maar onze tassen waren blijkbaar verkeerd gelabeld (ik had t in de bus nog gezegd, maar die jongen zei dat t wel klopte!) en lagen boven op de bus. De jongen wilde ze er dus niet afhalen, want alleen de bagage voor een andere plaats lag boven op de bus.... Ja maar onze tassen dus ook en die willen we hebben .... NU!!!!!! Nou dat was blijkbaar toch duidelijke taal want toen Rem aanstalten maakte om zelf bovenop de bus te gaan klimmen pakte hij toch maar de ladder. Sta je daar om 5.00 uur ´s ochtends, te kleumen van de kou en vermoeidheid..... Dan heb je daar echt geen zin in. Hotelletje maakte alles goed, erg mooi, heerlijk warme douche en lekker zonnetje overdag.

Jeeptocht Salars en lagunas
Vanuit Tupiza hebben we met 3 anderen een 4 daagse jeeptocht gemaakt door de lagunas en salars van Bolivia. Dat was echt helemaal geweldig. Ook best pittig, 's avonds en 's nachts enorm koud, hele primitieve slaapplekken (in een schuur bij een familie waar alleen verrotte bedden stonden. Koud!!!), geen douches, alleen de laatste avond. Maar dat maakt het juist ook wel weer heel leuk. Hier hebben we heel veel verschillende omgevingen gezien: bergen, woestijn, vulkanen en lagunas in allerlei kleuren , rood, blauw, groen, wit etc. Sommigen boordevol flamingos, waar je best dichtbij kon komen. Verder veel lama's, kleine dorpjes, waar we ook nog wat tijd hebben doorgebracht. In een van de dorpjes ben ik nog in een klein kerkje geweest, de pastoor kwam uit zijn huis om speciaal voor mij en nog een jongen uit ons groepje het kerkje open te maken. Verder zat hier een soort van begraafplaats van duizenden jaren geleden, waar in een soort van grotten nog heel veel mummies te zien waren. Echt bizar gewoon. Heel indrukwekkend. Verder de laatste dag op het zoutmeer van Uyuni zonsopkomst gekeken, schitterend om al dat wit om je heen, echt alles is wit, langzaam te zien verkleuren door de zon. Vroeger was dit echt een meer, nu ligt er alleen nog maar zout. Maar de eilanden zijn er nog wel, heel apart, Vol met cactussen en koraal. Op Uyuni nog een treinenkerkhof bekeken, hier worden gewoon alle treinen gedumpt die niet meer gebruikt worden.

La Paz
Vanuit Uyuni met de nachtbus naar La Paz, weer een verschrikking, de 1e 5 uur over een niet geasfalteerde hobbelweg vol met stenen en keien en enorm stoffig..... Je kon niet eens op je stoel blijven zitten, daar trilde je gewoon van af, laat staan dat er geslapen werd. We waren blij dat we na 11 uur in La Paz waren. Hier hebben we de 1e dag een stadswandeling gemaakt, was laten doen en onze bike tour geregeld. De 2e dag moesten we om 7.30 uur verzamelen om met een busje naar ongeveer 5000 meter hoogte te gaan. Vanaf hier zouden we 66 km naar beneden mountainbiken, op de world most dangerous world, bijnaam deathroad. Op sommige plekker enorm scary, je rijdt ook links echt pal langs de afgrond (en die is echt hoog en stijl ) Als er trucks voorbijkomen moet je ook echt afstappen, het is te smal om elkaar te passeren. De 1e 20 km was asfalt, daarna werd het zandweg met stenen en kuilen, echt mountainbiken dus. Boven was het echt superkoud, we hadden ook nog regen, dus dat maakte de weg op sommige plekken lekker glibberig, en naarmate we verder naar beneden kwamen veranderde de omgeving meer richting jungle, tot we eindigden in Coroico. Hier konden we heerlijk douchen en nog even van het warme weer en een biertje daar beneden genieten voor we met de bus weer dezelfde weg terug moesten naar La Paz, maar nu omhoog. Eenmaal boven begon het te sneeuwen! Echt alles was binnen de kortste keren wit. Maar goed, al met al was het weer een superervaring en zeker wel onze adrenaline kick voor deze reis.

Titicacameer, Boliviaanse kant
We zijn ´s middags vanuit La Paz met de bus naar Copacobana (Titicacacameer) gegaan ( 3 ½ uur bus) en zijn meteen na aankomst een berg opgeklommen (cerro del cruz) om zonsondergang te kijken... helaas te veel wolken, maar het uitzicht over dorpje en meer was prachtig. Onderweg werd in 14 beelden de kruiziging van jezus weergegeven en ook bovenop waren diverse beelden en altaartjes en werden rituelen uitgevoerd. Hierna lekker gegeten en vroeg ons bedje ingekropen. De volgende ochtend hebben we doorgebracht in Copacobana, er staat een prachtige cathedraal en voor die cathedraal werden autos ingezegend... jawel, auto´s! Dat doen ze met bloemstukjes, slingers en daarna besproei je elkaar met bier ofzo. haha . Begin van de middag met alle spullen de boot gepakt naar Isla del Sol, ongeveer 1 ½ uur varen. Hierna moesten we een megastuk die berg opklimmen met alle bagage, dat is dus het echte backpackgevoel........ :-(
Maar goed, t hotelletjes was leuk, gezellige mensen en het uitzicht was fantastich. Doordat we zo hoog zaten keken we op 2 kanten uit over het meer. (op Peru en Bolivia, het meer ligt op de grens) De dag erna zijn we om 8.30 uur op pad gegaan, hebben we de hele dag gehicked, heuveltje op, heuveltje af, langs ruines, mooie uitzichten op het meer, baaitjes en door kleine dorpjes. Werkelijk super, we waren zo rond 17.30 uur pas terug, en voelden onze benen behoorlijk. (eiland ligt op 4000 meter hoogte)We hebben t enorm getroffen met het weer, lekker zonnetje. Onderweg inca ruines tegengekomen, met prachtige doorkijkjes op een helderblauwe baai, gelunched bij een familie in de tuin, daar stonden een paar tafeltjes en dan ben je een restaurant, terwijl achter je de kleding in een teil gewassen wordt en de kinderen verschoond. Geweldig! Er zijn geen autos of niks daar, alles gaat met ezeltjes of lama´s, kleine kinderen hoeden kuddes vee etc. Je beseft dan pas weer hoe rijk je eigenlijk zelf bent.......

Peru

Titicacameer, Peruaanse kant
Vanochtend zijn we weer met de boot terug gegaan naar Copacobana (bergje af gaat toch een stuk makkelijker met backpack)en met de bus de grens over naar Peru en naar Puno. Puno zelf vonden we niet zo leuk, gelukkig waren we hier niet zo lang. We zien tot nu toe de verschillen met Bolivia wel hoor, veel meer toeristen, de bussen zijn beter evenals de wegen. We zouden hier ook een hotel hebben met warm water, nou Rem heeft t geluk gehad, ik had tot 3 keer pech, bij de 3e poging had ik eindelijk warm water, stond ik met een kop vol shampoo toen het warme water wegviel, atijd fijn......... Anyway vanaf Puno hebben we een dagtocht gemaakt naar de floating islands; eilanden gemaakt van diverse lagen riet, waarop de mensen dan wonen. De boten enzo zijn ook van riet gemaakt. Het is wel gigantisch toeristisch, maar wel heel apart om te zien. Hierna zijn we doorgevaren naar een ander eiland; Taquile, hier hebben de mensen hele mooie klederdracht. Wel mooi om dat te zien, met alle gebruiken die erachter zitten (mannen met rode muts en tas zijn getrouwd, witte muts is vrijgezel, je geeft elkaar geen hand, maar wisselt coca bladeren uit die je bij je draagt in een tas etc. )maar wederom erg toeristisch. De 3 uur terug varen daarna waren erg lang........

Arequipa, Colca canyon
De dag hierna met de bus naar Arequipa. Arequipa is een leuk stadje. Bij aankomst op zoek naar een hotel wat een regelrecht drama bleek; er was een of ander congres met 5000 man, dus alles zat vol. Na een uur rondlopen en vragen konden we ergens terecht waar we de 3 bedden voor ons samen hadden met gedeelde badkamer, maar toen vanochtend de stroom en dus ook weer het warme water wegviel (ik heb echt ene hekel aan koude douches) zijn we weer op hoteljacht gegaan, en nu zitten we in een kamertje op een dak met warm water...... Volgens ons wordt dit kamertje alleen maar op sommigen momenten verhuurd, maar wij zitten er prima, eigen badkamertje, warm water (heel belangrijk) en prachtig uitzicht over de stad en de El Misty vulkaan, die vooral erg misty is momenteel........ In Arequipa hebben we vandaag een supermooi klooster bezocht, echt een dorpje op zich, een museum met mummie Juanita (bij sommigen misschien wel bekend, in 1995 onder een laag ijs tevoorschijn gekomen vanaf een vulkaan en geheel intact gebleven. Een inca meisje wat geofferd is aan de goden 500 jaar geleden) en gewoon t stadje. Het regenseizoen is hier ietwat te vroeg (2 maanden!!!) begonnen met als gevolg dat we hier geen mooi weer hebben zoals volgens planning, maar wolken en regen. Beetje jammer... Maar goed, dat drukt de pret verder niet, we blijven genieten van al het moois om ons heen!!! Vanuit Arequipa zelf zijn we met de bus naar Cobanaconde gegaan. Hier wilden we zelf de Colca Canyon in, naar een plekje wat Sangalle heet, of beter bekend als de oasis, een plek aan de rivier met palmbomen, hotsprings etc. op de bodem van de canyon. Het pad vinden was ff lastig, de 2 keer dat we de weg moesten vragen kwamen we uit tussen een man en zijn vee kudde, maar gelukkig hoefden we alleen zijn veldje uit te klimmen om op het pad uit te komen. Pittige afdaling, ruim een km recht naar beneden, wetende dat je die ook weer omhoog moet..... Maar de omgeving was erg mooi, zicht op besneeuwde bergtoppen eromheen, en beneden je de rivier en een groen stipje: daar moesten we heen. Onderweg kwamen we locals met ezeltjes en mules tegen. Na ruim 3 uur kwamen we dan toch beneden aan, mooi voor het donker. Een slaapplek gevonden aan de rivier in een rieten hutje. De hotsprings zagen er zalig uit, helaas waren het geen hotsprings maar coldsprings, zo’n 18 graden en dat is niet echt lekker als de omgeving frisser is met wat regenspatten. Maar goed, de voeten konden goed afkoelen. Om 3 uur s nachts zijn we achter 2 engelsen met gids naar boven geklommen, dat was wel ff heftig, maar na een kleine 4 uur zijn we toch weer boven gekomen. Je kon ook een mule huren, maar wij wilden natuurlijk bikkelen door zelf omhoog te klimmen.... De reden dat we zo vroeg weggingen was dat we condors wilden kijken in de canyon, en die vliegen met name s ochtends vroeg uit. Nou de condors hebben we gezien, echt geweldig, wat een beesten. Hierna zijn we met de bus naar Chivay gegaan, waar we wel heerlijk hebben gerelaxed in de hotsprings, deze keer echte hotte hotsprings. Zaaaaaaaaalig.

Nazca, Ica, Huachachina
Eenmaal weer terug op het busstation van Arequipa hebben we onze tassen gehaald (stonden daar in de deposit) en hebben we de nachtbus naar Nazca genomen. Toen we hier aan kwamen zijn we meteen met iemand mee gegaan om een vlucht te maken boven de Nazca lines, een aantal figuren die in de woestijn gemaakt zijn, maar waar verder heel weinig over bekend is. We zaten in een 4 persoonsvliegtuigje, was wel gaaf. Het weer zat goed mee, dus we hebben alle figuren heel goed kunnen zien. Na een ontbijtje hebben we meteen de bus doorgepakt naar Ica om vandaaruit meteen door te gaan naar Huacachina, een oase midden in de woestijn. Een kleine laguna tussen de witte zandduinen, met palmbomen! Na al die kou was dit wel heerlijk hoor, Ica ligt vlakaan de kust, en in Huacachina was het echt lekker weer. Hebben dan ook een dag lang niks anders gedaan dan heerlijk relaxen aan het zwembad of in de hangmat. Maar helemaal niks doen kunnen we niet, dus aan het einde van de dag sandboardjes gehuurd en de zandduin opgeklommen (ik was even vergeten hoe vermoeiend dat ook alweer was, maar nu weet ik het weer) Op de duin zonsondergang gekeken en daarna op t boardje naar beneden, maar dat valt vies tegen in het rulle zand, je glijdt niet echt lekker, en bochtjes draaien zit er niet in. Doe ons maar snowboarden!! ‘s avonds ge bbqt bij het hotel, gezellig met allemaal anderen.

Cusco, Secret valley, Machu picchu
De nachtbus gepakt door naar Lima waar we om 6.00 uur meteen een vliegtuig hadden door naar Cusco. Hier zitten we in een leuk hotelletje, waarvan de winst besteed wordt aan straatkinderen, opgezet door 2 nederlanders. Toen we in Cusco aankwamen bleek al het openbaar vervoer en de taxis te staken, dus we waren erg blij dat we met t vliegtuig kwamen, de bussen reden dus echt niet en het kostte veel moeite een taxi te vinden, want de taxi’s die wel reden werden met stenen bekogeld. Overal stond ook politie en beveiliging.... Na een dagje Cuzco zijn we met 2 belgen die we hebben leren kennen een toertje gaan maken door de Sacred Valley. Toertje was leuk, mooie ruines, leuke marktjes en mooie omgeving. Op 3 kwart van de toer zijn wij achtergebleven om vanuit hier de trein te nemen naar Aguas Calientes, van waaruit we naar de Macchu Pichu zouden gaan. De volgende ochtend alweer vroeg op ( t begint te wennen) om met zonsopgang bij de Machu Picchu te zijn. Na alles wat je er al over gehoord en gezien hebt viel de eerste indruk een klein beetje tegen, maar dat werd al snel goedgemaakt. Na een rondleiding met gids hebben we de rest van de dag zelf rondgestruind , we hadden heerlijk weer, de ruines vanaf diverse punten bekeken, 1 kleine trail gemaakt en 1 wat langere: de berg die je altijd achter de ruines ziet op fotos enzo, die hebben we beklommen. Best een pittige klim omhoog, langs stijle traptreden, tussen grotten door, langs smalle stukjes en stijle afgronden, zeker voor Remco wel heftig soms want die had die ochtend 39 graden koorts, maar wilde natuurlijk perse mee. Dus flink volgepompt met paracetamol en water en cocathee en de rest van de dag ging het best redelijk, zolang we alles maar lekker op ons gemakkie deden. Maar het uitzicht vanaf die berg was echt geweldig! Je ziet dan ook dat de Machu Picchu in de vorm van een condor is gemaakt en je bekijkt alles vanuit een hele andere kant. Op t hoogste punt konden we ook echt alle kanten opkijken.
‘s Avonds had Rem 39.5, maar na wat bedrust, een douche en wat eten is de koorts flink gezakt en nu gaat t wel redelijk, behalve dat hij flink hoest, ws keelontsteking ofzo. Ook ik ben in de Machu Picchu flink te grazen genomen door een soort van knutachtige beestjes, waar ik enigszins allergisch op reageer en heb nu echt megagrote harde schijven/ bulten op mijn benen en armen, die prikken en schrijnen maar vooral jeuken. De volgende ochtend alweeeeeer om 5.00 uur op, om de trein van 5.45 uur te nemen en daarna een bus terug naar Cusco. Rem heeft de rest van de tijd in Cusco veelal op bed doorgebracht waardoor ik alleen de stad heb verkend. (met een been wat helemaal opgezwollen was) De terugreis duurde erg lang, we hadden 2 keer 2 uur vertraging, maar zijn tenslotte toch weer thuis gekomen. In het vliegtuig begon ik me ook beroerd te voelen en ben thuis ook ziek geworden. Waarschijnlijk hebben we een virus opgepikt.