13 mei t/m 28 mei 2007 rondreis met Shoestring

13 mei
Op Schiphol afgesproken met Inge en Pieter. Samen met Inge heb ik deze reis geboekt. Pieter ken ik niet, is een vriend van Inge en gaat ook mee. Ik ben heel benieuwd hoe het me gaat bevallen, een groepsreis. Het is lang geleden, de afgelopen jaren heb ik de meeste reizen op eigen houtje gedaan en mijn vrijheid is heilig.
Door Arjan gebracht en, voor mijn doen, bijzonder mooi op tijd.
Na het inchecken nog een kop koffie en tijd om door de douane te gaan. Helaas hadden we geen plekken bij elkaar, maar wel redelijk in de buurt.
De vlucht was vrij lang, zeker omdat we nog via Parijs vlogen. De douane was hier eg streng en het vliegveld is groot maar echt ongeorganiseerd. Lange rijen, geen ruimte etc. maar uiteindelijk kwamen we ’s avonds in de hoofdstad Havana aan.
Heerlijk om na het vliegveld de warmte in te lopen.
Leuk om kennis te maken met mijn 23 andere reisgenoten voor de komende 2 weken. Veel jonge mensen en een mooie verdeling van stellen, alleengaanden en vrienden.
Ons hotel ligt even buiten de oude stad en is erg groot. We hebben eigenlijk gewoon een heel appartement, met woonkamer, inloopkast, slaapkamer en badkamer. Heel wat anders als de goedkope guesthouses waar ik normaal overnacht.
We krijgen snel nog even een toespraak over het belangrijkste wat we moeten weten, van Abel, onze Cubaanse gids deze reis. Dat Cubanen erg afhankelijk zijn van het toerisme is ook duidelijk merkbaar. Het begint al bij het vliegveld als je geld gaat wisselen, dan wordt al meteen duidelijk dat ze voor toeristen een andere munteenheid hanteren. De convertible pesos is gelijk aan de Amerikaanse dollar en deze is omgerekend zo’n 8 keer meer waard dan de Cubaanse pesos. Dus de toeristische pesos is een gewild betaalmiddel en dat voel je. Op allerlei manieren proberen ze die op legale wijze te bemachtigen. Zo spelen ze een mooie ballade en vragen ze daar geld voor of ze maken een karikatuur van jou en hopen dan dat je die voor 1 pesos koopt. Ook de excentrieke figuren die je graag op de foto vast wilt leggen, proberen op deze manier een centje bij te verdienen. Alles kost geld ook wc papier, dat erg schaars is.

14 mei 2007
Vandaag was er de mogelijkheid een stadstour te doen met Abel.
Altijd handig om de high lights te zien en dan de 2^e dag lekker terug te gaan naar de plekjes waar je nog wat langer wil rondslenteren. De beroemde boulevard, de Malecón, is dé ontmoetingsplaats bij uitstek voor de inwoners van Havana.
Havana is een fantastische stad vol sfeervolle straten en pleintjes, gebouwen, musea en prachtige barokke architectuur. Aan onderhoud wordt niks gedaan en leven sommige mensen in gevaarlijke bouwvallen.
Er wonen zo’n 2 miljoen mensen in Havana en evenveel liggen er begraven op de indrukwekkende begraafplaats die we bezoeken. Alles is daar wit. Graven variëren van complete bouwwerken tot houten kruizen of een muur vol gedenkspullen. Cuba zonder Ché Guevara is geen Cuba. Che was een lid van Fidel Castro’s revolutionaire beweging van de 26e juli, die in 1959 in Cuba via een revolutie aan de macht kwam. Na verscheidene posten in de nieuwe Cubaanse regering te hebben bekleed, verliet Che Cuba in 1966 om de revolutie in andere landen te verspreiden. Deze te jong overleden revolutionair heeft zijn stempel gezet. Overal zie je afbeeldingen van hem en uitspraken van hem of voor hem. Sowieso zie je nog heel veel uitingen van de revoluties die hebben plaatsgevonden in Cuba, borden langs de weg, uitspraken die op de muren zijn geschreven. Afbeeldingen van revolutionaire helden en ga zo maar door.
Cuba en rum gaan ook in 1 woord samen. Een bezoekje aan een Bacardi-distilleerfabriekje kon niet uitblijven. Met veel gelach en gepraat werden de flessen gevuld in een rap tempo. Wij mogen proeven en ook dat gaat in een rap tempo. Verschillende soorten rum op de vroege ochtend…..
Na de rum proeverij werd het tijd voor eten; frigoles, rijst, sla / kool en vis.
Daarna zijn we in de voetsporen van schrijver Ernest Hemingway getreden. In het oude centrum, La Habana Vieja, zijn er gezellige terrassen en overal hoor je de bekende salsa muziek. Sommige straten in de oude stad hebben twee namen: de oude, veelal katholieke heiligennaam en de nieuwe revolutionaire naam. Zoals elke stad op Cuba (en andere Spaanse koloniën) is het historische gedeelte van Havana in schaakbordpatroon opgebouwd. Volgens een wet van Philips II uit 1573 moest het centrale plein een rechthoek zijn, anderhalf keer zo lang als breed. Dit centrale plein heette Plaza de Armas, nu Parque. De vier hoofdstraten moesten van het plein uitgaan, wijzend naar de vier windrichtingen. De belangrijkste sociale, politieke en culturele instellingen liggen om het plein. De meeste kunnen wel een likje verf gebruiken maar deze vergane glorie geeft de stad juist een unieke charme. Ook de huizen zijn vervallen, maar de verschillende kleuren zijn nog goed terug te zien. Mensen leven echt buiten, balkonnetjes, daken, op straat: overal zie en hoor je mensen.
Bijzonder zijn de jaren '50 Amerikaanse sleeën (Chevrolets, Cadillacs, Dodges en Fords), maar ook onwijs veel Lada’s en andere merken die we hier ook kennen rijden rond. Sommigen vallen bijna van ellende uit elkaar, ongelofelijk dat dat nog rijdt!  Opvallend is ook de verschillende kleuren nummerborden (rood, bruin, geel, groen, blauw). Dit heeft onder andere te maken of een auto eigen bezit is, van de staat of van een bedrijf. Je status is dus al meteen zichtbaar als je in een auto rond rijdt. De oude dames in de sierlijke felgekleurde kleding met sigaren in hun mond zijn wel een toeristische attractie. Ze zitten uitgedost met een dikke sigaar in de mond de hele dag mooi te wezen en te wachten op de toeristen die foto’s van ze kunnen nemen, uiteraard tegen betaling.
Dit zijn dus de eerste indrukken die ik opdoe van Cuba en alles is even geweldig. Het gaat ook enorm hard met foto’s maken, wat een fotogenieke stad is dit.
Havana is ook leuk om te stappen alhoewel er ‘s avonds al gaat een hoop vroeg dicht gaat. Als je door de straatjes loopt is het enige wat je hoeft te doen de muziek te volgen die overal klinkt, hoor je iets wat je wel leuk vindt dan loop je daar op af. Veelal zijn het saaie barretjes die verrijkt worden door een leuke sfeer van een klein bandje.
Nadat deze barretjes dicht waren zijn we met een groep doorgegaan naar een nachtclub: casa de la musica. Hier treedt een grote salsa band op en zijn er veel mensen, veelal groepen uit allerlei landen.
We hebben een supernacht gehad met de perfecte combi van goede muziek en Mojito’s of Cuba Libre’s.

15 mei 2007
Dagje voor mezelf. De groep was aardig verdeeld. Ik ben met een paar anderen naar het oude fort van Havana, aan de andere kant van de rivier gegaan. Heerlijk om te slenteren tussen de overblijfselen van honderden jaren geleden, de oude kanonnen, ruimtes en natuurlijk te genieten van het super mooie uitzicht vanaf de vuurtoren over de zee en de stad.
Nadat we rustig alles hebben bekeken zijn we terug gegaan naar de stad. Als taxi hadden we een oude Ford uit 1951. De vering werkte niet, de deur kon alleen van binnenuit open/ dicht, draadjes hangen los onder het dashboard, maar het was erg leuk om ook eens in zon oldtimer gereden te hebben.
Tijd voor een lunch, maar lastig om iets simpels te vinden. Veelal is het toch een 3 gangenmenu.
De mojito was even teveel van het goede: hierna voelde ik me hondsberoerd.
Gelukkig trok ik na wat koud water en het eten weer bij.
Ook hier splitsten we ons op en ging ik met 3 anderen richting park om te relaxen.
Tijdens het rondslenteren langs de rivier zag ik een oude kerk/ fort, waar ik naar binnen gevraagd werd door wat locals. Wilde niet alleen, dus Anders gehaald en we zijn samen gegaan. Een van de bouwlieden improviseerde een soort kassa en als we wat wilden betalen mochten we erin. Toen er een agent aankwam wisten we al heel snel dat dit niet de bedoeling was. De agent bleek echter bevriend met de bouwvakkers dus ‘ no problemo mi amigo!’
Vooral leuk om in een torentje te klimmen en daar de oude klok te luiden.
’s Avonds gegeten in een luxe hotel (hotel Nacional) en naar een optreden van de buena vista social club geweest. Erg leuk, maar ik was bekaf.  

16 mei 2007
Vandaag verlaten we Havana. We gaan met de bus naar Vinales, ten westen van Havana.
Naast de al eerder genoemde auto’s zie je nog vele andere vervoersmiddelen. Erg grappig is wanneer je ineens een Nederlandse vervoersbus voorbij ziet rijden met de bestemming Haarlem of Amsterdam CS of een ander klein dorpje in Nederland. Afgekeurde bussen worden namelijk overgenomen door onder andere Cuba die ze wel of niet een likje verf geven (bij vele staan zelfs nog de 0900 informatienummers erop). Verder zijn er riksjas te vinden, brommertjes en fietsen. Naast al dat moderne spul zien we ook nog geregeld paard met of zonder wagen links en rechts rijden. Liften heel normaal. Overal langs de weg staan lokale mensen te liften. De mooie dames staan gewoon mooi te wezen in de hoop een lift te krijgen en de mannen zwaaien met geldbriefjes in de hoop dat iemand voor ze wil stoppen. Open vrachtwagens afgeladen vol met mensen is ook een normaal straatbeeld. Er zijn zelfs liftregelaars die op de drukke punten het liften een beetje structuren, zijn houden dan een auto aan zodat er mensen in kunnen stappen. Overigens is het niet raadzaam om als toerist te gaan liften. De kans is groot dat je er na drie dagen er nog staat. Cubanen nemen namelijk geen toeristen mee omdat ze dan gepakt kunnen worden op extra verdiensten die ze daardoor krijgen.
Een ander opvallend punt onderweg is zijn de ‘reclame’ borden, die aan de zijkanten van de wegen zijn geplaatst, waarop anti-Bush leuzen staan geschreven of vijandige cartoons te zien zijn waarin een Cubaan een Amerikaan slaat.
Hieruit blijkt duidelijk de haat en nijd tegen Amerika. Maar sommige Amerikaanse dingen hebben ze toch ook enigszins behouden, maar dan wel met een andere naam! Zo heet hun cola; Tu-Cola en de Cubaanse McDonalds; Rapido.
Onderweg zijn we bij een sigarenfabriek gestopt. Daar werd ons verteld, dat ze zo’n 60 à 70 sigaren per dag moesten rollen voor hun salaris. Hadden ze er meer gemaakt, dan kregen ze dat in convertible pesos uitbetaald, maar niet iedereen had behoefte aan ‘doorwerken’. De werknemers in de sigarenfabriekjes proberen op illegale wijze de sigaren aan je te verkopen wanneer je een fabriekje bezoekt, wanneer hun baas even omkijkt, zullen ze je gebaren hoeveel peso’s ze willen hebben voor de sigaren en dan begint de spanning (voornamelijk voor de toerist) om geld en sigaren uit te wisselen (heen en weer gooien). Het lijkt bijna een toeristische attractie maar wanneer een baas zijn werknemer bestraffend toespreekt merken we dat het toch wel serieus is.
Verder kunnen we tijdens de busrit genieten van de omgeving: een heuvellandschap met koningspalmen, diep uitgesleten rivieren en eenvoudige houten huisjes. Het hotel ligt prachtig, midden in de vallei, maar op hoogte zodat we een schitterend uitzicht hebben op de vallei. Het zwembad is lekker en verder zie je kolibries, gieren, vlinders en vuurvliegjes.
Na een duik in het zwembad krijgen we salsales en dat kunnen we ’s avonds in een live tentje oefenen.
Gezellige avond. De nacht is erg helder, vanaf het balkon en een afgelegen plekje voorbij het licht van het hotel is de enorme sterrenhemel goed te zien en zie ik meerdere vallende sterren.
Helaas word ik ziek en breng ik de rest van de nacht spugend op de koude vloer van badkamer boven het toilet door.

17 mei 2007
De volgende ochtend blijf ik beroerd en hou ik niks binnen. Toch wil ik heel graag mee wandelen en voorzien van water en crackers ga ik met trillende beentjes de wandeling aan. En beloond, want de wandeling was erg mooi. Een schitterende vallei. Hier zag je nog hoe boeren het land bewerkten met ossen en bij een andere boer aten we vers fruit en hebben we kokosmelk gedronken. ‘s Middags lekker rustig aan gedaan.

18 mei 2007
Door wat problemen met de bus zijn we uiteindelijk pas ‘s middags verder gereisd. De ochtend hebben we rondom het zwembad doorgebracht.
Vervolgens zijn we landinwaarts gereden naar Trinidad, met nog een tussenstop in Cienfuegos. Onze buschauffeur had onderweg nog even de bus aan de kant gezet, wij dachten dat er iets mis mee was, maar blijkbaar was hij gewoon een vriend tegengekomen, waar hij even mee moest bijkletsen! En na zo’n 10 min gingen we gewoon weer verder. Zo zie je aan de zijkant een man met een zeis het gras maaien, terwijl aan de andere kant paard en wagen voorbij stuift, maar ook veel lifters kom je tegen. Honger hoef je onderweg ook niet te lijden, want op verschillende plekken langs de weg staan tentjes met fruit en andere etenswaren. Ook zie je hele groepen mensen langs de kant staan liften. Auto’s met een blauw nummerbord zijn van de staat. Deze mensen zijn verplicht lifters mee te nemen. Toeristen mag je echter weer niet meenemen, doe je dat wel loop je risico op een boete!
‘s Avonds laat komen we aan in Trinidad. Het is al donker. Na het eten gaan we gezellig aan de borrel.

19 mei 2007
Trinidad is een van de oudste stadjes van Cuba en is door de UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed, omdat het vrijwel geheel intact is, zoals honderd jaar geleden. Het staat tegen een berg opgebouwd. Het stadje is koloniaal en alle huisjes zijn in supermooie pastel kleuren geverfd. Ik vind het schitterend en het ziet er goed verzorgd uit. De straatjes bestaan uit losse keien.
’s Middags gaan Inge, Siebren en ik paardrijden. Erg leuk. We moeten ook nog een stuk lopen door een mooi natuurgebied en uiteindelijk komen we bij een waterval, waar ik nog gezwommen heb en vanaf een 4 meter hoge rots naar benden gesprongen ben. Wel begint het regenseizoen zich te openbaren en hebben we zo af en toe een bui en een wat grijze lucht.
Al met al een leuke dag.
S avonds wederom wezen stappen. Eerst naar een gezellige plek met live muziek, daarna nog naar een jongerendisco, waar geen salsa muziek werd gedraaid, maar meer hiphop en rap. Ook proberen jonge meiden aan de Europese man te komen. Waar het eerst gezellig is, wil de dame in kwestie daarna mee naar je hotel en geld voor haar kinderen.

20 mei 2007
Vanmiddag reizen we verder naar Camagüey.Eerst moeten we in een gehucht stoppen omdat Jan doodziek is van de drank. Hij moet hier mee naar een kliniek en krijgt een of andere shot. Ondertussen hebben wij volop bekijks van de bewoners en wij kijken naar hen. Gelukkig knapt Jan op en gaan we verder. Onderweg komen we langs eindeloze velden suikerriet waarvan de rum wordt gestookt. Camagüey, de derde stad van het land, staat vol met tinajones, grote aardewerken kruiken, oorspronkelijk bedoeld om water in te bewaren voor tijden van droogte, waarvan de grootste een omtrek hebben van vier meter en anderhalve meter hoog zijn. De witgekalkte koloniale gebouwen hebben binnenplaatsen vol bougainvilles en andere planten. Tevens ligt Camagüey in het droogste gebied van Cuba en is het minder toeristisch dan de vorige plekken waar we geweest waren. De stad is groot, druk en lawaaierig. Ons hotel ligt tegenover het station en het kijken naar de vertrekkende treinen is al leuk. Alleen s nachts in je bed is het lawaai een stuk minder leuk!

21 mei 2007
Vandaag gaan we in een stoet van fietstaxi’s met de Cubanen naar o.a. de boerenmarkt, waar we een kijkje konden nemen in de wereld van de lokale bevolking. En ’s middags hebben we met diezelfde Cubanen een honkbal wedstrijd gespeeld. Ze kwamen ons met de fietsen weer ophalen en na een rondje stad waar bij ouders, familie of kennissen nog eea moest worden afgeleverd / opgehaald kwamen we bij een ommuurd veld uit. De sloten werden opengebroken nadat er eentje over de muur heen geklommen was en natuurlijk speelden de toeristen tegen de Cubanen!
Degenen die niet meespeelden moedigden ons flink aan. Maar ook hier zette het regenseizoen door en veranderde het veldje al snel in een modderbad. Kletsnat werden we allemaal.Uiteindelijk moesten we stoppen omdat de bal in de rivier verdween….
De regen bleef met bakken uit de hemel komen! Hoezo de droogste stad van Cuba?!
Daarna heeft het wel een tijdje geduurd voor ik weer een beetje op temperatuur kwam.

22 mei 2007
Vandaag rijden we naar Sancti Spiritus. Het hotel is erg knus, aan een tuin vol bloemen en een zwembad. Helaas regent het nog steeds. Toch kunnen een aantal van ons het niet laten en gaan we toch het zwembad in. Dan maar balspelen en aan de bar wat lekkere drankjes verorberen….
Na het eten nog wat spelletjes gedaan en tijd om te slapen.

23 – 26 mei 2007
Op weg naar Varadero, maar eerst naar Santa Clara, waar het monument en het mausoleum van de vrijheidsstrijder Che Guevara te vinden zijn. De Cubaanse bevolking heeft Ernesto Guevara de bijnaam ‘Che’ gegeven vanwege het stopwoordje che (hé!) dat in zijn geboorteland Argentinië veel gebruikt werd en hij eveneens erg frequent gebruikte. Hij was onderdeel van de groep die in 1956 op Cuba aankwam met de boot de Granma. In 1957 werd hij Comandante en hij vervulde een belangrijke rol naast Fidel Castro in de eerste jaren van de revolutie. In 1967 werd hij, tijdens de Boliviaanse onafhankelijkheidsstrijd, in La Paz doodgeschoten. Het monument van Che Guevara in Santa Clara, ‘Hasta la victoria siempre’ wat ‘altijd op weg naar de overwinning’ betekent, staat op het Plaza de la Revolucion. Zijn gezicht zie je dan ook op vele borden langs de weg, posters, t-shirts en andere plaatsen.
Rondom het monument hoor je muziek, staat er een museum en het mausoleum is keurig onderhouden. Het plaatje van Che onderscheidt zich door een ster op het plaatje.
Hierna rijden we door naar Varadero waar we in een luxe resort de laatste dagen aan het strand verblijven. Voor een heel klein bedrag meer hebben we all inclusive en dat is geen moeilijke beslissing. We brengen de dagen veelal door in het zwembad met Mojitos of cuba libre.
De eerste dag zie ik een jongen lopen die me bekend voorkomt. Later kom ik hem weer tegen en hij lijkt mij ook te herkennen. Ik kan ‘t eerst niet plaatsen, maar de 2^e dag valt het kwartje. Hij komt naar mij toen, weet dat hij me kent, maar niet meer waarvan. Ik weet het wel weer: jaren geleden werkte ik achter de bar om de camping, en hij was van de recreatie. Wat is de wereld weer klein.
Helaas hebben we ook in Varadero geen mooi weer. Alhoewel ‘t strand prachtig is, geven de grijze wolken het toch een sombere indruk. Op de ligstoelen zodra het droog is, en bij de eerste spetters weer onder de parasol!
Met een groepje van 6 mensen gaan we ook nog duiken in de varkensbaai. We hebben 2 duiken gedaan en t was erg mooi. Veel gekleurd koraal en mooie vissen. Ook een hele diepe afgrond van koraal: heel vreemd, net of je een afgrond vanaf een berg inkijkt. Ook nog een scheepswrak gezien, wat vol zat met wier en vissen. Een van de laatste avonden gaan we met zijn allen stappen in Casa de la musica. Erg gezellig en eenmaal terug zetten we, met een fles rum, t feestje op het strand nog even door met een select groepje. Voor een jongen die de volgende dag jarig was hebben we zijn balkon en de deur nog even uitgebreid versierd met ballonnen en eeeeh laten we t maar op ander opblaasbaar rubber houden ;-) Ook hebben we nog een nachtduik genomen in zee. Erg gezellig, erg dronken, en de zonnendans heeft zelfs nog tot een klein beetje zon geresulteerd op de laatste dag! De laatste avond hebben we met zijn allen in een restaurant direct aan het strand gegeten. Mooie zonsondergang, heerlijk eten en erg gezellig.

27 mei 2007
De terugreis naar Havana. Nog een tussenstop gemaakt bij de hoogste brug van Cuba, waar ze overheerlijke verse pina colades maakten. MMM. Het uitzicht was ook erg mooi, dus een leuke laatste tussenstop. Lang moeten wachten op het vliegveld en weinig geslapen op de terugweg.