12 november 2007 t/m 08 december 2007

Bangkok 12-11-2007
Na een vlucht van zo'n 10,5 uur zonder al te interessante films en met amper slaap zijn we toch in Bangkok aangekomen. Het eerste wat meteen heerlijk is, is het weer. Warm! Met de taxi (meteen maar even flink afdingen) naar Khao san road gebracht. ff opfrissen met een koude douche en op pad. Het was vandaag tempeldag, dus veel temepels etc. hadden vrije toegang. Met een tuk tuk hebben we ons langs diverse boedhas en tempels laten rijden. het leukst is dan de gesprekken die je krijgt met de locals. Informatie waar je helemaal niet om vraagt, maar wat leuk is om te horen, behalve met een jongen van onze leeftijd die aan het bidden was bij lucky boeddha voor mooi weer; Hij was 3 maanden monnick geweest en had nu vakantie. Verder bij de tempel op de heuvel geweest, flinke klim, heel wta traptreden, maar de moeite waard. Prachtig uitzicht ook over de stad.
Van daaruit met een taxi naar de Grand Palace. Ook al ben ik er al eens geweest, het blijft een prachtig complex met al die glitter, mozaieksteentjes en precisie werk...... Tussendoor nog op een pleintje heerlijk geluncht met rijst en kip wat ter plekke werd klaargemaakt. Tot slot nog een tochtje met de boot over de Mae Nam Chao Phraya rivier. Huizen staan gewoon in het water, mensen wassen en vissen en zwemmen tussen de rotzooi in de rivier en verder veel pachtige tempels langs de rivier te zien. Beetje jammer dat de longtailboot daar met een rotvaart voorbij ging en we zon half uur in een sluis hebben gelegen.... Verder net heerlijk Thais gegeten en nu toch echt wel toe aan wat slaap, na zo'n nacht overslaan.
Vannacht om 3.30 uur zitten we alweer in de taxi naar t vliegveld, vanwaar we een binnenlandse vlucht naar Chian Rai hebben en dan gaan we ook meteen door naar Laos!

Aangekomen in Laos, Houay Xai, 13-11-07
Vannacht om 3.00 uur ging de wekker weer. Kreun! Voor mijn gevoel lag ik net lekker te slapen. Maar oke, dat hoort erbij en we gaan naar Laos, dus het heeft iig nut om zo vroeg op te staan. Taxi was zo gevonden, aardige chauffeur en om dat tijdstip rijden gaat een heel stuk sneller dan op de heenweg naar Bangkok in de spits. Ruim op tijd op het vliegveld dus. Ingescheckt voor de vlucht naar Chiang Rai, het noorden van Thailand. Ipv een boardingpas krijgen we een bonnetje. Plekken zelf uit te zoeken. Oke.... Op het vliegveld heerlijk ontbeten en de vlucht ging zelf 10 minuten te vroeg weg. Vanuit het vliegveld meteen met de taxi naar Chiang Rai busstation, en binnen 5 minuten zaten we in een bus naar Chiang Kong, de grensplaats met Laos in Thailand. Met zijn 2en en alle bagage op 1 bankje, maar het werkte prima. Leuke rit door kleine dorpjes, weinig stops voor in- en uitstappenden en met 2 1/4 uur (waarvan een uurtje slaap)waren we er al. Dat is weer eens wat anders, meestal zeggen ze 3 uur en worden het er 5 ofzo. Ook in Chiang Kong ging alles in een rap tempo: bus uit, tuktuk in, tuktuk uit, grenskantoortje in, stempels gezet, grenskantoortje uit, boot in en 5 minuten later zaten we in de buut op De Mekong rivier. Als je de rivier oversteekt kom je dus in Laos. Dus zo zaten we vanochtend om 11.30 uur al in Laos. Hotelletje gezocht en genoten an een heerlijke lunch met een koud biertje. Nou ja tje, 650 ml flesjes schenken ze hier. MMM Ik ga thuis dat aziatische eten nog missen. Nog een mooie gekleurde tempel en verblijfplek voor de monniken bekeken. Heerlijke rustige plaats, erg leuk om die monniken in alleen een ondergewaat te zien relaxen rondom de tempels en hun huisjes (lijkt kwa grootte op zon klein strandhuisje in Zandvoort) Jammer alleen dat ze die dingen zo hoog plaatsen: ik heb nu al spierpijn in mijn kuiten van al die traptreden die ik gisteren en vandaag ben opgegaan. Verder nog wat slaap ingehaald en geboekt voor de gibbon experience: http://www.gibbonx.org Dat gaan we de komende 3 dagen doen: als apen door de jungle zwaaien aan kabelbanen, genieten van de natuur, trekken en overnachten in boomhutten. We zijn heel benieuwd! Horen buiten nu iemand erover praten die net terug is en die klinkt zeer enthousiast. Daarna meteen door naar het noorden van Laos. Het weer is nog steeds lekker: wel bewolkt maar geen regen en een heerlijk temperatuurtje. Ook een stuk minder vochtig dan Bangkok.

Groeten uit de jungle! Bokeo nature reserve, 14-11-07 t/m 16-11-07
Terug uit de jungle van Bokeo..... Wat een bijzondere ervaring was dat weer. Woensdagochtend vroeg vertrokken we met een soort van open pick up met bankjes richting Bokeo reservaat. We zijn Arjan en ik en nog 6 anderen; 2 nederlanders en 4 engelsen. Een gezellig groepje waar het goed mee klikte. Na de rit van ongveer 1, 5 uur kwamen we uit in een dorpje van ongveer 4 huisjes. Wij waren de enigen die van hieruit niet terug gingen naar Huoay Xai, maar door wilde reizen naar het noorden. Onze tassen werden achtergelaten in een soort van open lucht winkeltje... Hum als dat maar goed gaat komen. Van hieruit was het nog ongeveer een uur bergje op, door een rivier en tussen sporen en blubber doorrijden om bij het startpunt, een klein bergdorpje, aan te komen. Hier begonnen we aan de trekking. Allereerst door 2 rivieren heen, de eerste nog netjes tot op enkelhoogte, die erna al tot ver boven de knieeen. Langs korenvelden staan kleine hutjes waar mensen rusten als de zon te heet wordt. Van hieruit verandert de begroeing. We komen we in een dichter begroeid gebied. We gaan flink omhoog en af en toe flink worstelen om grip te krijgen tussen de boomwortels, stenen en modder. Na ongeveer 40 minuten komen we bij een huisje aan. Hier krijgen we ons ' tuigje' om. 2 banden om de benen en een om de middel, alles aan elkaar verbonden. Aan je middel hangen 2 haken: de een is het safety koord en de ander is hetgeen we straks aan de zipline (ofwel kabel) moeten hangen. Maar als je dan denkt dat we nu bij de ziplines zijn heb je t mis. Eerst nog een flink stuk lopen. Kreun. Net als ik t echt wel gehad heb komen we bij een van de kabels uit. Er wordt nog eenmaal uitgelegd hoe alles werkt en waar je op letten moet en dan is het: Voeten van de grond en gaan!!! Het is ongeveer hetzelfde als wat ik al eens in Costa Rica gedaan heb, maar dat maakt het zeker niet slechter, integendeel! Met een flinke vaart roets je langs de kabel tussen de bomen door naar de andere kant. En zo gaan we naar onze boomhut, degene die het meest ver weg ligt. Deels langs de ziplines, deels lopen en ' klimmen' . De laatste zipline vor dag 1 eindigt in onze boomhut. We kunnen ook alleen via de kabels in- en uit onze boomhut. De boomhut is op ongeveer 40 meter hoogte in een boom gemaakt en de dikke stam is dan ook het middelpunt van onze hut, die uit 2 verdiepingen bestaat.Alles is open, om de rand heen staat een soort van hek en het dak is gemaakt van riet en bamboe. Beneden staan een klein tafeltje met wat krukjes, een keukentje (wasbak en planken) badkamer (koude douche en je staat op planken met een raster waardoor het water naar beneden valt en hurkwc eveneens met open afvoer.) Het uitzicht vanauit het toilet is super: Wanneer kijk je douchend of plassend nou ooit uit op de jungle en zie je 's ochtends vroeg de nevel en wolken boven de bomen hangen?! Boven is alleen een slaapplek, waar niemand durft te slapen, dus zijn wij daar maar gaan liggen. Gelukkig was er een goede klamboe boven de 2 matrasjes want ongedierte zit er genoeg. Wij hebben bovenin hetzelfde uitzicht als vanaf het toilet. Wat een rust zoidden in de jungle. Alles wat je hoort is het geluid van zingende gibbons (helaas niet gespot) vogels en krekels. En af en toe een zipline als het eten wordt gebracht of een van de gidsen langskomt. Beneden en voor ons zien we hele troepen gekleurde vogels voorbij vliegen. Heel onwerkelijk. We krijgen 3 keer per dag warm eten en vers fruit, wat gebracht wordt door een van de 4 mensen die een zipline verderop huizen. Vanuit ons huisje kunnen we via een deurtje in het hek zelf gebruik maken van de ziplines die om ons huisje heen lopen. Hier eindigt bijna mijn avontuur want ik stap mis op een scheve traptrede, zwik door mijn rechterenkel, glij weg met mijn linker door een randje en ligt dubbelgevouwen beneden aan de trap. Gelukkig kwam ik er met de schrik, een blauwe plek en een klein beetje stijve voet vanaf... 's avonds bij kaarslicht spelen we het kaartspel ' shithead' maar al vrij vroeg ligt iedereen plat. Het is pikdonker en het enige wat je ziet zijn de sterren. De 2e dag zijn we'vrij' We maken met de gidsen een wandeling naar de rivier. (op een heel rap tempo, kreeg het idee dat de rivier weg zou zijn als we niet snel genoeg zouden lopen. pffff)Wederom dus een pittig stuk wandelen maar erg mooi. Nadeel is de vochtige grond en alle bloedzuigers die er zitten. Ben dan ook niet onaangetast gebleven en wat wondjes rijker. Met 3 mensen durfden we de duik in de rivier aan. Best koud en een flinke stroming dus geen lange zwemtocht helaas. Eenmaal op de kant razendsnel weer in de kleren voor je lekgeprikt werd of leeggezogen door een bloedzuiger. Yuk. De rest van de dag gerelaxed en wat heen en weer gezipt. De 3e dag werd de terugtocht. Onze gidsen spraken overigens amper enegels en waren dol op het kaartspel wat we mee hadden dus dat hebben we hen maar kado gedaan. Het eerste deel van de tocht was erg mooi, door riviertjes, over rotsen etc. Tot we omhoog noesten, wat een klim! We hebben nog een kijkje genomen in een andere boomhut en bij de allereerste mochten we ons uitleven op de vele verschillende ziplines die daar hingen. Yahoe!!! Die waren echt hel gaaf. Heel hoog en erg lang en een geweldig mooi uitzicht. Maar aan alle pret komt een einde dus nog even doorbikkelen tot we bij het startpunt waren, vies, moe en bezweet. Maar, zoals ik al zei, een hele bijzondere ervaring. Terug bij het winkeltje waar onze tassen stonden hebben we nog met elkaar gelunched en hebben wij de rest van degroep uitgezwaaid. Helaas bleek onze bus pas de volgende dagte komen en daar sta je dan in een dorpje wat uit hooguit 4 huizen bestaat en de mensen amper een woord engels spreken. Maar een meisje van een jaar of 10 kon ons laten ziend at zij wel een kamer hadden en een hurk toilet en een douche: een grote teil water met kleine bakjes die je kon gebruiken om water over je heen te gooien. Oke..... Doen we. Gauw werd er nog even een bezem door de kamer heen gehaald en toen we net onze tassen hadden binengezet en een mega grote grijs met rode spin (ieuw!!!) hadden ontdekt komt er ineens onder luid getoeter een bus aanrijden..... Meisje gauw ons roepen: het was toch een bus naar Luang Nham Ta. Zij de bus getopt, wij op onze sokken met tassen naar de bus gerend en een plaatsje veroverd. Meisje nog voor ons kaartjes gekcoht en wilde ook keurig ons geld teruggeven wat we voor de kamer hadden betaald. Nou, van ons mocht ze die 2 dollar houden voor alle moeite. Wat een lieve mensen wonen hier toch. En zo zaten we toch nog in de bus naar Lunag Nham Ta.......

Sabadee! Luang Nam Tha, 16-11-2007 t/m 17-11-07
Sabadee! Dat hebben we vandaag zo ongeveer de hele dag gehoord. Op deze manier groet je elkaar in he Laotiaans. En bijna alle mensen zeggen je ook zeer vriendelijk gedag. Nadat we met de bus zijn uigtestapt op t busstation ergens buiten Lunag Nham Ta, hebben we een ' jumbo' (klein pick upje met bankjes) gezocht die ons naar t stadje wilde brengen. Stadje bestaat uit een oud en nieuw deel: oud deel is voor de locals: houten huisjes op palen met rieten daken, kippen en varkens die rond lopen en veel open winkeltjes met kleding en slippers. Nieuwe gedeelte heeft ook deze huisjes maar daarnaast veel guesthouses en restaurantjes en internetcafeetjes. We hebben ons naar een guesthouse laten brengen waar we iig warme water hadden. Heerlijk om eindelijk al die viezigheid en zweet van ons af te kunnen spoelen. Lekker gegeten (eten is echt zalig) en daarna plat. Heel slecht geslapen; keiharde matras en kon 's ochtends echt geen stap meer verzetten: elke spier in mijn lichaam voelde ik.... Aangezien we hier nog een nacht zouden blijven hebben we eerst een ander onderkomen gezocht: uigezocht op een zacht matras. Daarna lekker ontbeten en gewacht tot de wolken tussen de bergen waren weggetrokken. (het is flink fris in het noorden als de zon niet schijnt) Zo rond het middaguur een scooter gehuurd (voor nog geen 4 dollar voor de hele dag, net nieuw er stond maar een paar km op de teller.)en rond gaan toeren. Kregen een kaartje mee dus we zijn wat van de hoofdwegen afgegaan en door kleine dorpjes gereden. Veel bekijks, veel ' sabadee' . Wederom de houten huisjes op palen, overal varkens en kippen en spelende kinderen. Op het land zijn mensen hard aan het werk. Wat moet dat ongelovelijk zwaar zijn, met de hand en in die brandende zon! Verder zijn we nog bij een stuppa geweest. Op ongeveer 10 km rijden moest een Akha dorpje zijn. Dit is een bergstam die vooral bekend staat om zijn mooi versierde hoofddeksels. Vol goede moed begonnen we aan de tocht. Door een riviertje heen, maar de hobbelige weg ging steeds hoger, bocht naar bocht tot we echt flink op hoogte zaten. We keken neer op woud en na een tijdje was t stadje al niet meer te zien. Hmmmm.... Maar ondertussen al ver gekomen dus nu maar doorgaan. En onze moeite werd beloond; een ruime 10 km later kwamen we uit in een dorpje. Moge 1 ding duidelijk zijn: Toeristen worden hier echt nauwelijks gezien. Het halve dorp liep leeg, inclusief kippen eenden honden en varkens. Mensen probeerden een gesprek aan te gaan en een enkleing probeerde nog iets te verkopen. Jammer dat je elkaar dan zo slecht begrijpt ondanks gebaren, tekenen in het zand met een stok en het woordenboekje in de LP. Voorzichtig zijn we het dorpje ingelopen, aftastend wat de bewoners zouden doen. De meesten bleven op afstand, lacherig maar wel vriendelijk. Een man kwam naar ons toe om gedag te zeggen met een grote lach een een mond vol pikzwarte tanden (van de opium) en ergens anders zat een mooi aangeklede dame met een prachtig hoofddeksel (zwart vol zilveren muntjes en kralen) een kip te plukken. Kleine kinderen liepen met hun babybroertje of zusje op de rug. De kinderen vonden het erg leuk om de fotos in de Lonely planet te bekijken en riepen rots " Aka" bij een foto van mensen van hun stam. Toen we weer weggingen werden we dan ook door een flinke groep kinderen uigezwaaid: ' sabadee en byebye' (namen ze over van ons) Wat een ervaring was dit...... Die mensen zitten echt enorm ver van de bewoonde wereld, met recht kan je zeggen ' hilltribe village' Na een spannende rit terug (berg af met al die bochten zand en stenen is geen pretje)zijn we nog doorgereden naar t busstation om te informeren hoe laat de bus morgen naar Luang Prabang vertrekt. Half 9 daar staan, half 10 weg. Dit zal een flinkerit worden, ergens tussen de 8 en 12 uur lang.....

Tempeltje hier tempeltje daar tempeltje overal @ Luang Prabang, 18-11-07 t/m 20-11-07
De busrit van Luang Nham Ta naar Luang Prabang was inderdaad erg lang, vooral het eerste deel waar we de berg op moesten. Zon naar binnen, kleine bankjes (en dan zijn wij al niet zo groot, maar wel aardig klem zitten)Maar goed, aan alles komt een eind dus ook aan deze busrit. Met wat meer toeristen een Jumbo genomen naar t centrum, waar we midden in de gezellige drukte van verlichte tempels en avondmarkt aankwamen. begon veel belevond, maar we waren niet de enige die dat dachten want alle hotels, guesthouses etc. zaten VOL. Sorry no room, sorry full.. Tomorrow we have room. Grrr we willen nu een room! Na ruim een uur bepakt en bezakt rondsjokken hadden we t wel gehad. Dus hebben we onszelf lekker verwend in een luxe hotel. Toch ook wel lekker. Warme douche, lekker eten en slapen. Volgende ochtend rustig aan ontbeten en vliegtuig en bus geregeld voor de tocht naar t zuiden.(bus naar Vientiane en van daaruit vliegtuig naar Pakse) Helaas konden we niet met de vip nachtbus omdat we dan te laat aankomen voor onze aansluiting met t vliegtuig dus hebben we t fijne vooruitzicht dat we straks weer 10 uur in een te kleine bus zitten te hobbelen, midden in de nacht aankomen en dan op t vliegveld verder mogen slapen. Ach ja, hoort erbij he! Verder de rest van de dag Luang Prabang bekeken. Leuk stadje,aan de mekong en echt op elke straathoek een tempel! Kwamen de engelsen van de Gibbon experience ook nog tegen. Grappig. Mooi uitzicht over de stad vanaf de tempel op een berg (wederom een flinke klim) en eind van de dag de zon zien onder gaan (tot de wolken)op de oever van de mekong. Vanochtend stond ik om 6.00 uur aan de kant van de weg om de monniken te zien. Die gaan elke ochtend met zijn alen in een lange rij de stad door. Mensen zitten dan langs de kant om de monniken te voorzien van rijst, fruit en offers. Heel mooi gezicht zon lange oranje sliert. Alhoewel ik wel mijn twijfels heb over die jonge monniken, die in een internetcafe zitten en met mobieltjes lopen.... Vandaag waren we behoorlijk temepelmoe, dus na een heerlijk ontbijt met veel vers fruit hebben we een jumbo geregeld naar de Kuang Sai watervallen, zon 30 km verderop. Erg mooi, mooi natuurgebied ook om in rond te lopen. Verder een opvangcentrum voor zwarte beren en een tijger, onderschept uit de handel... En dan wordt het zo langzamerhand tijd om terug te lopen naar t gusthouse waar we onze tassen mochten achterlaten na t uitchecken om naar t busstation te gaan......

No bus, scooter, weaving, guide, elephant and no room today @Pakse / Paksong, Tat Lo, 21-11-07 t/m 23-11-07
"No publicbus today!" Daar begon onze lange reis naar Pakse mee... "Maar we hebben al een ticket?""Ja, maar vandaag gaat er alleen een express bus, dus als je bijbetaalt kun je mee." Oke..... Nou wat het verschil mag zijn, geen idee. Evengoed met regelmaat stoppen, maar de stoelen waren best oke. Om 22.00 uur allemaal de bus uit: eten maar. Hm, doe maar noodle soup. Weinig geslapen maar de reis weer overleefd en net op tijd om te kunnen inchecken op t vliegveld. Prima vlucht en daarna wilde ik alleen maar slapen. Dus met 2 andere backpackers een taxi geregeld naar Pakse. Daar ging het verder: " sorry no rooms today." Oke volgende hotel. Uiteindelijk prima kamer op het dak van een hotel.Ons plan was om meteen 's middags een scooter te regelen maar helaas: " Sorry, no more scooter today" Dus maar gereserveerd voor de 2 dagen erna.De rest van de dag wat rondgelopen, langs de mekong (overigens alleen een drankje drinken ergens is zeer lastig, je moet er meteen bergen eten bij bestellen)en uiteindelijk een motor met riksja achtige zijspan geregeld om naar een weefdorpje verderop te gaan. Maar : "no weaving today" Toen we met een bootje naar een eilandje dichtbij in de mekong waren hoorden we waarom: de dag erna zou er een festival zijn dus lag het weven stil. we werden ook meteen uitgenodigd door de man in kwestie, maar we waren dan alweer weg dus helaas. Verder een relaxed sfeertje op dat eilandje, vriendelijke mensen en de kinderen vonden ons reuze interessant. Nog een kuikentje gered wat met zijn pootje vast zat in een draad en heel hard aan het piepen was... De rest van de avond lekker gerelaxed. Volgende ochtend op tijd op, kamer gereserveerd voor als we terugkwamen en tassen mochten daar blijven staan. Dagrugzakjes om en rijden maar. Op naar Paksong,een klein dorpje (bekend om zijn koffie plantages) op het Bolaven plateau. Guesthouse gezocht (niet zo moeilijk, er zijn er maar 3 in het hele plaatsje)tassen gedropt en terug gereden naar de watervallen en national park. Bij Tat Fan, de grootste watervallen (echt enorm, 2 grote die een enorme kloof in denderden, met het woud op de achtegrond) wilden we een gids huren en in het Nationaal park wandelen. Maar helaas: "No more guide today " Dus dan maar zelf aan de wandel en het pas naar boven, naar het begin van die immense watervallen ook gevonden. De rest van de dag diverse watervallen gezien en mooie wandelingen gemaakt. Arjan is zelfs nog bij eentje wezen zwemmen, maar mij niet gezien, veel te koud. (koud en bewolkt)Net voor het donker terug in Paksong. En dan op zoek naar iets om te eten. Dat blijkt nog verdomd lastig tenzij je iets ondefinieerbaars wil eten of zwart verkoolde resten vlees die de hele dag al op de bbq liggen. Na een stuk lopen in het pikdonker (straatverlichting is er niet) een soort van restaurantje gevonden. Gegiebel toen we kwamen, maar 'no more noodlesoup today' Er werd iemand bijgeroepen die een beetje engles sprak en die heeft ons aan wat eten geholpen. Meisje ging op de scooter weg om nog 2 blikjes cola te scooren, want : 'no more cola today' Die jongen vond t wel leuk zijn engels te oefenen en heeft ons onze verdere maaltijd gezelschap gehouden. Eenmaal terug alle 2 bekaf en zo lagen we om half 8 al te slapen. (viel boven mijn boek in slaap)'s nachts wakker van rotweer: keiharde regen, en een enorm harde wind. Gedver, dat belooft wat! Onze plannen om vroeg op te staan en verder te trekken vielen dus letterlijk in het water, maar een paar uurtjes later leek het toch droog te worden dus besloten om verder te gaan. Op de lokale markt (eveneens geen toerist te bekennen) wat te ontbijten gescoord (een of ander gefrituurd iets van deeg, erg lekker. De vrouw moest hard lachen toen we terugkwamen voor nog zo eentje) en de overheerlijke lao koffie. Overigens zijn de vissen die je hier koopt echt vers: ze zitten daar in bakken water met buisjes voor zuurstof, wat wel hard nodig is als je met 100 vissen in een bakkie 'zwemt'. Verder hadden de locals t ook allemaal koud: ze zaten ingepakt in dekens en met bivakmutsen op op de markt. Vanaf hier met t brommertje (nou ja brommertje 100 cc)verder geknort naar Tat Lo, zon 50 km verderop. Overigens wel erg koud die wind.Maar de tocht was erg leuk, langs en door allerlei kleine dorpjes. het is wel duidelijk wie de weg beheersen: dat zijn de koeien, buffels, geiten, varkens en honden. Tat Lo is ook een leuk plaatsje. Hier wilden we wel een olifantentocht maken, maar helaas: 'no more elephants today' Dan maar wandelen. Naar de waterval, nog een stuk verder een andere waterval (waar je met wat klim en klauterwerk boveaan de waterval kon zitten) en via een klein dorpje weer terug naar Tat Lo. En zo rond een uurtje of half 4 terug naar Pakse, een rit van zon 84 km. Stuk minder koud, net zo mooi, net zulke leuke kleine dorpjes van verschillende stammen maar mijn achterste voelt echt beurs nu! De laatste waterval maar overgeslagen, we hebben er genoeg gezien. Terug in Pakse bleek onze kamer toch weggegeven. Dan maar een andere kamer, maar: " sorry, full... no more rooms today"
Gelukkig was er nog wel ergens anders een kamer en waren er ook nog 2 kaartjes om morgen met de bus en boot naar Don Khon te gaan, een van de ' 4000 islands' in de Mekong. Daar gaan we heerlijk relaxen (hopelijk is het weer daar wel mooi zonnig) en hopelijk zijn er nog wel zoetwaterdolfijnen!

Heerlijk relaxen op Don Khone & Don Det, 24-11-07 t/m 26-11-07
Zoals de lonely planet zegt: "Je denkt dat je bloeddruk echt niet meer kan zakken tot je hier komt" en inderdaad, zo hebben wij dat ook ervaren. Wat een heerlijk eiland is dit.
In de Mekong helemaal in het zuiden van Laos zijn duizenden eilandjes ontstaan waarvan er een aantal bewoond zijn. 2 daarvan zijn Don Det en Don Khone, vlak bij elkaar en verbonden dmv een brug. Wij zijn na de bus vanauit Pakse met de boot naar Don Khone gegaan. Aan wal hebben we een beetje rondgelopen om een huisje te zoeken. Na wat gekeken te hebben zijn we uiteindelijk in Pan's guesthouse terecht gekomen: 6 houten bungalowtjes, steeds 2 aan elkaar. Verandaatje erbij, hangmatje en uitzicht op de Mekong. Het weer is zonnig en de sfeer zeer ontspannen. De mensen zijn vriendelijk en onze huisjes staan redelijk tussen de huisjes van de locals. Hanen kraaien, kippen lopen rond, honden liggen loom op de weg, buffels en koeien lopen overal rond, bootjes varen voorbij en verder geen autos, alleen op bepaalde tijden electriciteit en de omgeving is mooi. Alleen de ijskoude douche is jammer, ik kan daar na al die jaren nog steeds niet aan wennen. We blijven hier zo'n 2,5 dag. De 2e dag hebben we Don Khone rond gelopen. Door dorpjes, langs een tempel, door rijstvelden, en langs een prachtige waterval en vele stroompjes. We eindigen bij een inham (baai) van de rivier waar een heel stuk zand bij zit en verder ontzettend rustig. Heerlijk om in de zon te liggen en te zwemmen, wat we dan ook gedaan hebben(tijdens onze eerste duik in de Mekong bij ons huisje kwamen we niet heel ver doordat er vlak voor onze neus een slangetje onze kant op zwom en wij weer erg snel op de kant stonden) Aan het eind van de dag zijn we nog met een bootje naar de overkant van de Mekong gevaren en hebben we voet aan wal gezet in Cambodja. Van hieraf konden we de Irrawin dolfijn zien, een zoetwater dolfijn met een stompe neus, die voorkomt in de Mekong. En inderdaad hebben we er een behoorlijk aantal omhoog zien komen, helaas niet superdicht bij de kust. De boottrip op zich was ook erg leuk, mooie omgeving: rotsen en bomen in de Mekong en zonsondergang. De 2e dag hebben we fietsjes gehuurd en hebben we eerst op Don Det gefietst, meer gericht op toeristen, maar ook een erg mooi eiland. Met het hele dorp waren de locals bezig om met elkaar de bomen te kortwieken en onkruid te wieden. Nadat we alle wegen wel gehad hadden zijn we terug gegaan naar ons zwemplekje en de rest van de dagen hebben we niet veel meer gedaan dan met een boekje in de hangmat liggen. Verder met meneer Pan een dealtje gesloten, hij heeft onze tickets geregeld in Pakse om naar Siem reap (cambodja) te vligen en brengt ons ook om 6.00 uur s ochtends terug naar Pakse met boot en auto om op tijd te zijn voor de vlucht. Onderweg vertelt hij wat meer over zichzelf: een paar jaar geleden was hij nog tuk tuk driver in Pakse, deed hij een avondschool engels tot er een japanse man in zijn tuktuk kwam. Daar heeft hij een paar dagen mee opgetrokken en die man heeft hem geld geleend om het guesthouse en reisburootje op te zetten. Land op het eiland had de familie van zijn vrouw en nu lopt het zo goed dat hij de japanner eind volgens jaar hoopt af te lossen. Deze man heeft geluk gehad, hij heeft veel in zich en door toeval de kans gekregen het waar te gaan maken.......

De grens over naar Cambodja, Siem Reap, 27 -11-07 t/m 29-11-07
Na 2 heerlijk relaxte weken Laos zijn we dan nu in Cambodja aangekomen. Vanuit Pakse, Laos hebben we t vliegtuig genomen naar Siem Reap, zo waren we dus al binnen 6 uurtjes na vertrek vanuit Laos op plaats van bestemming. Siem Reap zelf vond ik niet echt leuk: gewoon een vieze drukke stad. We hebben fietsen (soort van mountainbikes) gehuurd om daarmee lekker op eigen houtje de tempels van Angkor te kunnen ontdekken, want daarvoor ging ik tenslotte naar Cambodja. De dag van aankomst zijn we meteen op de fiets gestapt om vanuit Siem Reap zon 6 km naar Angkor wat te fietsen. Daar wilden we tickets kopen en zonsondergang kijken. Maar tickets voor 17.00 uur gekocht gingen nog dezelfde dag in en tickets na 17.00 uur de volgende dag. En om 16.15 uur konden we dus geen kaarten kopen die ingingen op de dag erna. Wat een logica weer. Verder zijn de mensen daar echt van de werkverschaffing, want ze komen de logica van de kaarten met 3 man sterk aan je vertellen..... Maar goed, dan maar 3/4 uur niksen en om 17.00 uur kaarten gekocht, op de fiest gesprongen en vanaf Angkor Wat de zon zien ondergaan. (het laatste half uur mochten we wel al met de tickets voor de volgende dag het park in) In het donker teruggefietst, dat is geen succes. Geen licht op je fiets en het verkeer is echt drama daar. Je hebt een kruispunt met 4 straten waarvan alles tegelijk gaat rijden: fiesten, tuktuks, brommers, autos en bussen. Je neemt gewoon de binnenbocht en rijdt dan dwars tegen het verkeer in. (komt er ineens een brommer recht op je af) mensen voegen in zonder te kijken en voorrangswegen kennen ze niet. Stoplichten wel, maar dat heeft absoluut geen effect.Benzinestations en andere hoeken (stoeps) worden gebruikt om de weg af te snijden en als je maar hard genoeg op je claxon drukt (kom jij aan met je fiestbel...tring!) en doorduwt kom je het kruispunt wel over. Midden in de chaos lopen er ook nog mensen tussen het verkeer door die ook tegelijk met alles willen oversteken (natuurlijk tegen de stroom in). Maar alles went, dus na deze avond reden ook wij op onze fietsen tussen de drukte zelfverzekerd de kruizingen over 's avonds gegeten bij 'dead fish' een restaurant van 3 verdiepingen in een soort pakhuis. Bijzondere constructies: Dienbladen met eten etc. gaan aan katrollen omhoog, en de bediening is uitgedorst als scheepslieden. Er was live muziek en traditionele dans, en het eten was lekker dus prima vermaakt.
De volgende ochtend weer op de fiets, van tempel naar tempel. De verschillende tempels van Angkor liggen verspreid over een heel groot gebied, en de afstanden tussen de tempels bedragen ook enkele kilometers. Heerlijk dus om je fiets te hebben, al hadden we aan het eind van de dag een houten kont van hier tot tokio. De tempels varieren enorm in oppervlakte en wat ervan bewaard is gebleven. De mooiste vond ik toch wel Bayon, die bestaat uit tempels met aan alle kanten hoofden en gezichten. De koning van dit rijk wilde zijn volk meegeven dat hij alles in de gaten hield. Overal waar je kijkt zie je dan ook gezichten. Heel mooi. We waren er tegen het eind van de dag: sommige gezichten zijn dan nog verlicht door de zon, andere worden donker door de schaduw. Een andere die minder goed bewaard is, maar wel bijzonder is, is Ta Phrom: hier zie je heel goed hoe sterk de natuur is. De jungle heeft de tempels volledig overgenomen: Wortels en bomen groeien over en door de resten heen. En dan natuurlijk Ankor Wat zelf. Hier zijn we de eerste dag niet meer aan toegekomen. Deze keer net voor het donker terug. De 2e dag zijn we om 5.00 uur opgestaan, hebben we een tuktuk geregeld en hebben we (met nog vele anderen) de zonsopgang gekeken bij Angor Wat. De zon zie je dan achter de welbekende torens omhoog komen, ontzettend mooi gezicht. De tempel wordt weerspiegeld in het water. Daarna uitgebreid de tempels van Angkor Wat zelf bekeken en nog een keer terug gegaan naar Bayon. Nu in volledig daglicht en nog steeds even mooi. Zon 20 km verderop ligt Ban Serei. Deze tempels zijn niet heel groot in oppervlakte, maar alle details zijn enorm goed bewaard gebleven. Elke decoratie en inscriptie is nog goed te zien. Wat een ontzettend precisie werk, van hindoegoden tot bloemen, vrouwen, heilige koeien, alles wat in de muren, deuren en toegangspoorten is 'gebeeldhouwt'is nog bewaard gebleven. Begin van de middag waren we weer terug in Siem reap, en hebben we in en rondom het centrum doorgebracht. Lekker geluncht in een traditioneel Khmer family restaurant. Heerlijk! 's avonds uitgebreid gegeten en nog wat gedronken in een gezellig restaurant. En vanochtend weer om 6.00 uur opgestaan om te pakken en om 8.30 uur de bus te nemen (6 uur reistijd) naar Phnom Penh, waar we inmiddels zijn.
Opvallend en een groot verschil met Laos is wel dat het enorm toeristisch is. Elke straat in Siem Reap (en ook in Phnom Penh) staat stampensvol met tuktuks en mensen die je aanspreken voor tuktuk, bus, guesthouse restaurant etc. Soms om gek van te worden, maar even diep ademhalen en bedenken dat deze mensen hun best doen een inkomen te hebben. Datzelfde geldt voor alle verkopers van souveniers, eten, drinken en boeken rondom de tempels, op straat en bij restaurants. Een ander opvallend (en hard) aspect is dat je hier keihard geconfronteerd wordt met de gevolgen van de 'rode Khmer 'in de jaren 70 en de landmijnen. Vele mensen zonder armen, benen, met brandwonden en verhalen dat ze als kind in een landmijn zijn gestapt. Oudere mensen zie je nauwelijks, het merendeel is onze leeftijd..... Meer hiervan zullen we de komende dagen in Phnom Penh gaan zien, lezen en horen. Ook het behoorlijk heftige verleden van Cambodja is onderdeel van onze reis.

Indrukwekkende dagen in Phnom Penh 30-11-07 t/m 02-12-07
Laat in de middag aangekomen in Phnom Penh en ons door een tuktuk driver laten afzetten bij Okay guesthouse. Eind van de dag naar de rivier gelopen, waar een soort van boulevard is en een en al aktiviteit. Lekker op een terrasje gezeten en gegeten. 's avonds in t guesthouse filmpje gekeken en gaan slapen. De dag erna hadden we bedacht dat we Phnom Penh wel lopend konden bekijken. Vrij fanatiek bedacht kwamen we al snel achter.... Na het vrijheidsmonument, het Toeng Slueng museum en de russische markt hebben we een tuktuk terug genomen. Buiten de flinke afstanden was het ook nog eens enorm warm. Het Toeng Slueng was erg indrukwekkend. Dit was een voormalig schoolgebouw wat door de Rode Khmer in beslag is genomen en omgezet tot gevangenis. Eigenlijk werd iedereen die niet bij de Rode Khmer hoorde hier opgesloten, gemarteld en vermoord of doorgeplaatst naar de Killing fields, waar ze alsnog vermoord werden. Zonder reden. Kinderen werden zo gebrainspoeld dat ze met een geweer de poorten moesten bewaken en na verloop van tijd zonder problemen hun familie of andere mensen neer schoten. Er waren fotos te zien van alle gevangenen, van het martelen, kleding en de cellen. Na het vallen van de rode Khmer zijn er nog 14 lijken aangetroffen in de cellen na gigantische mishandelingen. Daar zijn fotos van te zien en de mensen zijn op die plek alsnog begraven. Ongelovelijk. Hier waren we wel stil van. Ook staan er bij de ingang vele mensen (oud slachtoffers, vaak zonder benen of armen)te bedelen. Hierna zijn we nog een stuk wezen lopen naar de russische markt, die heet zo omdat de eerste buitenlandse bezoekers russen waren. Vanaf hier met de tuktuk terug naar Royal Palace, wel mooi maar niet zo indrukwekkend als de Grand Palace in Bangkok. Tot slot nog bij de oudste tempel van Phnom Penh geweest om daarna aan de rivier te eten en nog wat te drinken. Volgende ochtend met de tuktuk naar de Killing Fields, even buiten Phnom Penh. Dat het chaotische verkeer hier niet altijd goed gaat bleek vandaag. De eerste aanrijding was alleen blikschade, maar even verderop was er een man letterlijk platgreden. Hij lag midden op de weg afgedekt met een laken en alles was rood. Heel naar, het gevoel wat we eraan overhielden werd niet beter toen we op de Killing Fields aankwamen. Het eerste wat je ziet is een hoog herdenkingsmonument met 3 lagen schedels en botten, de 9000 slachtoffers van de Rode Khmer, opgegraven uit de massagraven. Eromheen kan je lezen wat er met de gevangenen gedaan werd en waar wat gebeurde. Echt te verschrikkelijk voor woorden. En ook hier weer vele bedelende mannen zonder benen of handen. Toen we terugreden was de dode man inmiddels verplaatst naar de zijkant van de weg maar daar bleef het ook bij. 's middags zouden we met de bus naar Shinoukville gegaan, het strand in het zuiden van Cambodja. Hier begon t leuk: Allereerst werden we ineens van ons kamer geplukt met de mededeling dat de bus van 12.30 uur stond te wachten op ons. Echter hadden wij de bus van 13.30 uur geboekt, dus dat duidelijk gemaakt. Even bellen en t was oke. Echter in de bus bleek dat we met 4 mensen dezelfde 2 plekken in de bus hadden. De bus zat verder vol, dus de oplossing was simpel: 2 gammele plastic stoeltjes in het gangpad en anders de bus morgen! Een van die mannen was echter zo dik dat hij echt niet op dat stoeltje kon zitten. De locals vonden dat niet kunnen dus die gingen maar met zijn 3en op 1 bankje zodat de man op een gewone busstoel kon. Dit vonden wij weer niet kunnen dus is 1 van ons ook op een stoeltje in het gangpad gaan zitten en had iedereen uiteindelijk toch een zitplek en kon de bus gaan. Op naar het strand!

Zon zee & strand  @ Sihanoukville 02-12-07 t/m 07 -12-07
En zo kwamen we na een busreis van ruim 4 uur aan in Sihanoukville, het eindpunt van onze reis. Verschillende verhalen over gehoord, dus geen echte verwachtingen. Op het busstation zijn we achterop de scooter naar t guesthouse gebracht. grote rugzak tussen de voeten van de bestuurder, ik achter de bestuurder met mijn dagrugzak op de rug. In t guesthouse konden we 2 dagen blijven, daarna zaten ze vol. De 1e dag hebben we vooral lekker geluierd 's ochtends. De zon scheen, de zee was schoon en helder en zeer aangenaam, het strand voorzien van strandtentjes en ligbedden, niks mis mee. Verder lopen er vele verkopers rond met manden op hun hoofd vol armbandjes, ricierkreeften, fruit etc. En ook hier weer de bedelaars, gehandicapten etc. Ik vind dat persoonlijk toch erg lastig hoor. Waar doe je goed aan? Je wil het bedelen niet stimuleren, maar het is keihard om die mensen te negeren en nee te zeggen........ 's middags zijn we op zoek gegaan naar een ander ho0tel, lange zoektocht maar uiteindelijk leuke bungalows gevonden. Verder de busrit naar Bangkok geregeld, een bootocht naar de eilanden geregeld en een dag duiken. Eind van de dag weer terug op het strand en zonsondergang gekeken (je hoorde de zon nog net niet sissen toen hij in de zee zakte) 2e dag spullen verhuist naar t andere guesthouse en begonnen met ontbijt wat bij de boottocht inzat. Op een bootje 3 eilanden afgegaan: bij 2 eilanden kon je snorkelen (helaas was t materiaal niet echt goed dus heb ik de 1e keer niet kunnen snorkelen) en bij 1 eiland zijn we aan land gegaan om rond te kunnen lopen, te zwemmen en te lunchen. Relaxed dagje en geeindigt op t strand met die amerikanen uit de bus. Heerlijk gegeten: vis uitgezocht en die ter plekke laten barbequen. Verder werden er vuurshows gegeven en was t sfeertej erg gezellig. De 3e dag was duikdag. Al vroeg op de boot om eerst 2 uur te varen naar een dive site. De haven op zich was al een belevenis. Mensen wonen daar in golfplaten huisjes aan de steigers.Overal ruikt het naar vis en zijn mensen op de boot bezig met vis of hun netten. Na 2 uur varen de eerste duik gemaakt. Prima spul allemaal alleen iets te weinig gewicht waardoor we niet onder water kwamen. Maar 2 extra kilootjes lood doen wonderen en zo toch op de zeebodem terecht gekomen. Altijd mooi de onderwaterwereld, maar helaas geen octupussen en zeepaardjes gezien. Wel mooi koraal en andere vissen. Niet zo kleurrijk als bijv. Egypte of Cuba. Op de boot gelunched en de 2e duik was op zandbodem omdat hier eerder octupussen en zeepaardjes zouden zitten. Maar helaas: het zicht was slecht, erg troebel. Evengoed was t weer een mooie oefening en is duiken eigenlijk altijd wel geweldig. Gegeten bij de Japanner, erg lekker. De laatste dag niks gedaan behalve vanaf het ontbijt op het strand gelegen. Het was zon hete dag dat je niet in de zon kon liggen. Ik heb ergens een tube kunnen huren en in zon binnenband op t water dobberen was wel goed uit te houden. Verder de dag (en vakantie) afgesloten met een bbq op het strand in die heerlijke hangstoelen......

Terug naar koud, nat Nederland via Bangkok 07-12-07 t/m 08-12-07
Vrijdagochtend 7 december zaten we om half 8 in de bus naar Bangkok. De reis zou 10 uur duren, maar t werden er uiteindelijk 14. En het was een ' bijzondere' busreis.... Na een uurtje rijden in een warme plakkerige bus zonder airco en zonder ramen die open konden, stopten we voor een rivier. De brug zag er klaar uit, maar mocht nog niet gebruikt worden. Dus dat betekende de pont. Maar wat voor pont.... De bus moest over houten planken een zanderig heuveltje af en weer omhoog de pont op.... zakte 2 keer terug, de houten planken versplinterd en de bus wat deuken rijker, maar hij stond na een aantal pogingen op de pont.... Bij de 2e rivier was geen brug te bekennen, wij moesten de bus uit, de kleine pontjes op(niet meer dan een vlot met een motor) en aan de overkant in bus nummer 2 stappen. Geen airco, wel open ramen. Weer stukje rijden, weer rivier, weer geen brug, bus uit, pontjes op, bus nummer 3 in. Wel airco, maar tegelijk deur en dakraam open dus weinig effect. Verder gereden tot weer een rivier....met een brug.... ehm nou ja brug... eerder een halve brug. Halverwege werd hij geblokkeerd, moesten we bepakt en bezakt heuvelopwaarts lopen naar bus nummer 4. Geen (werkende) airco, wel open raampjes. In deze bus zaten we tot de grens van Thailand. Daar moesten we de bus uit en de papieren regelen. Douane door en hier werden we allemaal over minibusjes verdeeld. Weer een tijdje rijden tot we ergens bij een onderdelenwinkel stopten zo tegen 16 uur. Iedereen had honger, geen eetgelegenheid gehad tot dan, en hier dus ook niet. Hier moesten we een iets groter minibusje in waar nog 3 mensen extra bijkwamen... 3 mensen die bij de grens in een ander minibusje waren gestopt. Snapt iemand de logica? Dan mag hij het mij uitleggen...ik snap t niet namelijk. Ondertussen nog wat locale vriendjes van de bestuurder opgepikt en die er bij een supermarkt weer uitgezet. Wij, inmiddels flink trek, allemaal die supermarkt in voor koekjes en chips. (iets anders eetbaars was er niet) en weer verder. Stoppen we 10 minuten later bij een tankstation waar je instantsoep en maaltijden kon kopen. Denk maar niet dat iemand dat even vertelde toen we de supermarkt ingingen..... Maar goed, zo tegen 21.30 uur waren we eindelijk in Bangkok, moe, hongerig vies en bezweet. Gelukkig werden we wel op Kao San Road (toeristendeel) gedropt, konden we hier wat fatsoenlijks eten, onze rugzakken even stallen in een restaurantje en nog even wat shoppen en drankje doen. Om 23.30 uur zaten we weer in de taxi op weg naar het vliegveld van Bangkok waar we ons opgefrist en omgekleed hebben en om 2.30 uur 's nachts in het vliegtuig zaten naar Amsterdam, waar we vanochtend zonder problemen na 12 1/2 uur vliegen om 9.00 uur geland zijn...