Week Oludeniz en omgeving 13-05-2006 t/m 20-05-2006

Zaterdag 13-05-06
Vanochtend zeer vroeg op, wat even tegenviel doordat we de avond ervoor Rem zijn verjaardag hadden gevierd. Toch voor mijn doen redelijk op tijd op Schiphol! Inchecken verliep prima en ruim de tijd voor een kop koffie met onze mannen. De paspoortcontrole door en wachten op de vlucht! We vlogen met Onur air, wat vooral bij Sierou nog wat bedenkingen opriep, maar dat viel alles mee. We vertrokken zelfs te vroeg, beenruimte genoeg, prima eten en een mooi vliegtuig. Eveneens kwamen we een half uur vroeger dan gepland aan, ook niet vervelend. Opgewacht door Manita van Maxisun en met een busje naar ons resort gebracht. Daar lekker even rondgelopen door het resort, en over de boulevard. We verbleven in Oludeniz resort: www.oludenizresort.com Helemaal top. Ligt aan de boulevard, aan het strand en in het centrum van Oludeniz. Mooi resort, prima service, leuk aangekleed, lekker eten, vriendelijke mensen, veel entertainen etc.

Zondag 14-05-06
Relaxdagje: ’s ochtends aan het zwembad, ’s middags op het strand. Ben zelf een stukje wezen lopen, een pad omhoog wat schitterende uitzichten opleverde! Overal om je heen zie je paragliders naar beneden komen en het felblauwe kleurtje van de zee. Het water was prima van temperatuur om te zwemmen. Verder bedacht welke excursies we wilden doen en ’s avonds heerlijk gegeten van het buffet en lekker aan de bar gehangen.

Maandag 15-05-06
Ons hotel had een privé strandje aan de Blue lagoon. Dat leek ons wel wat! Geen zin in de bus, dus lekker gaan lopen. Dat was een schitterende wandeling met supermooie panorama’s. Na ruim 1 ½ uur lopen waren we aan het eind van de weg, maar hadden we ons strandje niet gevonden. Teruggelopen, maar ook geen zin meer om nog langer te zoeken, dus ergens neergeploft. Vervolgens bleek het stuk strand hiernaast van ons resort te zijn. Ach hier lagen we ook prima. Het water was erg helder, je zag overal vissen en zelfs zeesterren. Als echte hollanders hebben we een waterfiets gehuurd en zijn we gaan toeren over de Blue lagoon. Zo mooi….. ’s Avonds eveneens genoten van het buffet, gelachen met de obers en gezellig aan de bar en het entertainteam. (wat een afschuwelijke uitvinding toch dat karaoke, maar wel erg lachwekkend!) De wijn smaakte goed!

Dinsdag 16-05-06
Na 2 dagen relaxen was het tijd voor wat anders. Met de Dolmus zijn we naar het havenstadje Fethiye gegaan. Tevens marktdag, dus heerlijk tussen al het groente, fruit, kruiden,thee en bergen kleding doorgelopen. Daarna naar de oude stad, op zoek naar de koningsgraven en kasteelruïnes in de bergen. Eerst even lekker op de boulevard langs de haven slenteren en broodje scoren. Genieten van alle kleine vissersbootjes, de troep aan boord, de gigantische massa netten en touwen die uit de knoop gehaald wordt. Een pad omhoog brengt ons bij de kasteelruïnes. Mooie omgeving, geweldig uitzicht over de stad, geen toerist te bekennen, maar ook geen ingang…. Na hier rond gelopen te hebben lopen we weer terug en komen een jongen tegen die ons wel even naar de koningsgraven wil brengen. Zo gezegd zo gedaan, door allerlei kleine straatjes en steegjes heen komen we er. Nu alleen nog 200 traptreden omhoog klimmen……. Hoe hoger het graf, hoe dichter bij God, dus hoe belangrijker/ rijker degene die begraven is. Na dit graf te hebben bekeken lopen we nog een stukje verder waar nog veel meer graven in de rosten te zien zijn. We drinken nog wat en zien nog een paar schildpadden kruipen…. Op naar de kleine graven. Een schooljochie van een jaar of 10 oefent zijn engels en brengt ons naar de kleine graven (ergens tussen een aantal huizen in, dat hadden we nooit zelf gevonden) Nog een leuk gesprek met een local om vervolgens achter het kind aan tussen de rotsen door, achter een traktor langs over de stenen heen omhoog te klauteren. Volgens mij niet echt de bedoeling, maar goed, ik volg het joch en kom uit voor de kleine graven. Hierna lopen we weer omhoog naar de kasteelruïnes. Sierou blijft beneden terwijl ik omhoog klim naar de top. Mooi uitzicht, wederom geen mens te bekennen, alleen een kudden geiten bijeengedreven door een hond en een vrouwtje passeert ons. Zooo nu hebben we genoeg geklommen en eenmaal beneden trakteren we onszelf op een ijsje op de boulevard en lopen we over de markt weer terug om een dolmus te zoeken. Een vriendelijke agent houdt deze voor ons aan en met een klein uurtje zijn we weer terug in Oludeniz.

Woensdag 17-05-06
Vandaag een lekker relaxed dagje op de boot…. (www.focusparagliding.com) Dachten we! Dit pakte iets anders uit omdat er veel te zien was. Om half 11 moesten we bij de boot zijn, we waren lekker op tijd en konden een matras op het bovendek inpikken. Heerlijk. Na een half uurtje voeren we weg. De eerste stop was bij Blue gave. Een ongeveer 20 meter diepe grot. Als een van de eerste duik ik van de boot af om naar de grot te zwemmen. Aparte ervaring, mooi al die kleurverschillen. Eenmaal terug aan boord genieten van een halve meloen gevuld met ijs. Volgende stop is Butterfly Valley. Een prachtig eiland, waar een groep australiers een soort van kolonie hebben opgericht. Aan de andere kant van het eiland is een waterval. Wij willen er wel heen. De kapitein (Sedad) heeft lol om ons (de meeste suffe engelsen zijn nergens voor in, die blijven alleen maar op de boot liggen) en gaat met ons mee. Het is een prachtige wandeling, vele vlinders, bloemen en krekels zijn er te zien. Het laatste stuk is klimmen en klauteren over de rosten en door watertjes om uiteindelijk bij het bovenste stuk van de waterval uit te komen. Natuurlijk willen we even onder de waterval staan, wat een kracht! Zelfde weg weer terug. Via ‘ aquarium bay’ varen we naar sint nicolas island (sunken city) waar we eerst lunch hebben. Kleine bootjes varen naar onze boot toe om hun eten en drinken te verkopen. Vervolgens varen we een stukje verder naar de plek waar je aan land kan om diverse ruines, kerkjes en mozaïeken te bekijken. Wij houden t voor gezien en besluiten op de boot te blijven, ik wil eigenlijk snorkelen. Aan boord is een waterglijbaan die opengaat. Dit is niets meer dan een hele grote buis die op het bovendek begint en door de boot heengaat om aan de andere kant benden in zee uit te komen. Geweldig. Grote lol. Na een paar keer vind ik t mooi geweest en ga ik snorkelen. De kapitein gaat met me mee en wijst we op de mooie plekken. Hij duikt van alles voor me op (zee egels, waterslangetjes vissen etc) erg leuk. Na dit leuke uurtje varen we naar Cold water springs, waar het natuurlijke water uit de bergen zich vermengt met het zeewater. Kkkkoud! Vanaf de boot zien we Sedad ineens op een hele hoge rots staan. Waarschijnlijk is hij levensmoe ofzo, want hij duikt vanaf die hoogte het water in... tussen de rotsen. Tot slot leggen we nog aan bij Camel beach, waar de rotsen een kameel voorstellen (met flink wat fantasie) Hier ga ik met Sedad eveneens snorkelen, bij een grot, onder water door een soort van poortje door, bij flinke stromingen. Het laatste stukje genieten we van de zon. We worden uitgenodigd om met de crew te gaan barbecuen maar besluiten dit niet te doen. In het hotel een lekkere warme douche en ik ga in mijn eentje een stuk lopen. Langs het marktje waar ik eerst met Emrah blijf kletsen, ga ik vervolgens op zoek naar het hotel waar mijn ouders geweest zijn (Turquiose) en naar de obers die mijn zusje zo leuk vond. Ik word uitgenodigd daar te blijven eten, maar hou het bij een glas fris. Achteraf gezien geen bekenden gezien, en dus een wildvreemde op de foto gezet, maar ja! Terug door het dorpje langs de zee met zonsondergang waar ik Sedad nog tegenkom en ff sta te kletsen en hem duidelijk probeer te maken dat de tocht erg leuk was, maar ik toch echt een vriend heb en echt niet kom bbqen. Sierou heeft al gegeten als ik terugkom en ik ga alleen eten. Erdem (de fotograaf) komt meteen op me af om te vragen of het allemaal wel goed met me gaat en hij het niet zo’n goed plan vindt dat ik er in mijn eentje op uit trek. (achteraf gezien valt het blijkbaar meteen op als wij niet samen zijn, ook de barmannen hadden al naar me gevraagd, en Emrah en Jack vroegen al waar Sierou uithing toen ze mij alleen tegen kwamen, we worden goed in de smiezen gehouden) Verder gezellig kletsen aan de bar, en nog wat lopen in het dorpje want in de finale Barcelona-Arsenal op groot scherm tussen al die engelsen hadden wij toch echt geen trek……

Donderdag 18-05-06
Vandaag doen we een jeepsafari! (www.focusparagliding.com) Om 8.30 uur moeten we klaarstaan…… We zijn in totaal met 11 toeristen, een fotograaf, de gids en chauffeur. Onze eerste stop is de archeologische site Tlos, gelegen op een steile heuvel en jammer genoeg moeilijk bereikbaar. We zien o.a. een Ottomaans kasteel op de top, Lycische rotsgraven en Romeins theater. Helaas allemaal van een afstandje, want we gaan er niet verder heen. Daarna bezoeken we de forelkwekerij van Yakapark en een tapijtknoperij. Leuk om even rond te lopen, maar ik heb dit soort dingen al snel gezien. Bij de forelkwekerij komen we nog een bekende tegen die mee was op de boottocht, dat was wel weer leuk. Na deze 2 ‘ moetjes’ rijden we door naar de verborgen kloof van Saklikent. De canyon is 18 km lang. Helaas hebben we hier maar een klein uur de tijd. Het eerste stuk kan je over een brug lopen, daarna kan je door het koude rivierwater heen een stuk de canyon in. Ik wil dit wel en ga op pad. Langs een waterval / stroming is dit flink pittig, je wordt echt door de stroming getrokken. Toch vind ik het heerlijk om in de rust een stuk de canyon in te lopen, langs watertjes, stijle rotswanden, variërend in kleur, de begroeiing en verschil in diepte van het water. Hierna is het tijd voor de lunch. Na de lunch rijden we door naar een plek waar je een modderbad kan nemen. Er is maar 1 man die dat wil, en wij besluiten met hem mee te gaan. Wie wil er nu niet 10 jaar jonger uitkomen? Haha. De chauffeur gaat ook mee. Eerst wat voorzichtig, maar na de eerste duw ontstaat er een soort van moddergevecht en zit iedereen van top tot teen onder de modder. De fotograaf en gids blijven door ons toedoen ook niet schoon en de gids van een ander groepje die net schoon was wordt tussen ons ‘ gesandwicht’ en kan zich ook weer gaan afspoelen. Nadat de modder een beetje opgedroogd is, moet je je afspoelen in de rivier. Brrr dat valt tegen, het water is goed koud en de stroming best sterk. Wij liggen in het water, de mannen spoelen ons schoon (goed voor elkaar). Verder droogwaaien in de jeep (het turkse bruidspaar wil niet meer naast ons zitten…..) en op naar Xanthos, de hoofdstad van de oude Lyciurs, en het langste strand van Turkije, Patara, waar we in de zee duiken om ons helemaal schoon te maken. Langs deze zee loopt een zoet water rivier, die uitkomt in de zee. ’s Avonds is dit strand gesloten en een broedplaats voor schildpadden. Via en tankstation waar de jeep wordt schoongemaakt en wij in een leuk gesprek raken met de fotograaf rijden we terug en rond 19.00 uur komen we koud, verwaaid en verwilderd terug in ons resort. De barmanager maakt een lekkere mix voor ons om ‘op te warmen’ en vraagt ons vervolgens of we samen gaan douchen? Huh, waar komt deze vraag vandaan? Na doorzagen vanuit onze kant komt het hoge woord eruit: een aantal barjongens (waaronder Fettah) denkt dat wij lesbisch zijn omdat we als vrouwen alleen op vakantie zijn…. Wij liggen compleet in een deuk en willen een verklaring van Fettah. Die wordt rood voorzover dat kan en gaat ons gauw uit de weg. Nadat wij ons weer een beetje mens voelen en na het diner gaan we Fettah om een verklaring vragen. Hij vraagt ons vervolgens mee uit en na sluitingstijd gaan we met hem, Gulay (werkt ook achter de bar) en nog 3 engelsen naar het dorpje in de buurt: Hisaronu. We hebben ons wel vermaakt, maar besluiten om een uurtje of 3 toch weer terug te gaan. Fettah brengt ons naar de taxi en wij vallen in slaap…..

Vrijdag 19-05-06
Kreun! De wekker gaat alweer vroeg, want ik heb besloten dat ik wil paragliden! (eveneens met focus, kon flink afdingen: www.focusparagliding.com) Om 10.00 uur zit ik langs de boulevard, geniet van de zee, de wegvarende boten en de drukte om me heen. Om 11.00 uur gaan we met een groepje omhoog naar de top van de Babadag. De rit ernaartoe is al avontuur: langs steile afgronden en haarspeldbochten naar zo’n 2000 meter hoogte. Doordat er een goede wind staat, starten we op het hoogste punt: 1986 meter…. Ik krijg een instructeur toegewezen: Ata. (niet verkeerd deze Ata) als 2e gaan wij de lucht in, we zitten in een soort van tuigje vast en achter ons ligt de grote parachute. Op het teken van Ata rennen we een paar passen de helling af tot de wind ons meeneemt de lucht in. En we stijgen nog een heel stuk boven de 2000 meter uit. Boven de wolken, boven de bergen, boven Oludeniz. Prachtig! Gedurende een ruim half uur geniet ik volop van de uitzichten, de stadjes, hotels en blue lagoon onder me. Na enkele minuten wordt er radiocontact gezocht. Het is Sierou, geweldig! Hang je daar op zo’n 1500 meter boven de grond, heb je radiocontact met je vriendin die bij het reisburootje heeft aangepapt en dit voor elkaar krijgt. Echt leuk! Wanneer we boven zee zijn vraagt Ata of ik zin heb in ‘ adventure’ Daar ben ik wel voor in en hij laat de parachute ‘ spinnen’. Je draait dan heel hard rond en je parachute kantelt! J De uitzichten zijn echt supermooi, en veel te snel zijn we boven Oludeniz. Hier ga je naar beneden, je landt op de boulevard en gaat dus recht op de bomen, restaurantjes en mensen af…. Mijn landing gaat perfect, ik val niet, loop niemand omver en kom niet in de knoop met de parachute. Op alle foto’s sta ik met een mega big smile, dus wel duidelijk dat ik genoten heb! Nog nagenietend lopen we terug naar het hotel, waar we wederom schildpad tegenkomen. Blijven leuke beestjes. Onze laatste paar uurtjes brengen we door aan het zwembad en kletsend met bekenden. Om 17.00 uur hebben we de Hamam geregeld. Eerst worden we volledig gescrubd (wat gaat dat hardhandig, volgens mij lag mijn velletje eraf) Daarna met schaaltjes warm en koud water afgespoeld, krijgen we een foam behandeling (zakken schuim over je heen) en een klei/modder masker op ons gezicht en olie in ons haar. Tot slot krijgen we een volledige aromatherapie massage, heerlijk! Helemaal ontspannen maken we ons klaar voor onze laatste avond…. Als we naar het restaurant lopen komt Erdem nog op me af om te vragen of ik na het eten nog ff meega wat drinken. Ik heb nog niet besloten en we gaan eerst eten. Beetje down want zin om weg te gaan hebben we totaal niet! Na het eten aan de bar, veel lol en kletsen met iedereen die we hebben leren kennen, allemaal ff op de foto, emailadressen uitwisselen (handig logeeradresje voor Australie opgedaan, Kurt bedankt!) etc. Eind van de avond komt toch Erdem nog even gedag zeggen en drinken we toch nog even wat op een terrasje. Als ik terugkom gaan we met 2 nederlanders, Sercan (van de bar) Eddie (recreatieteam) Emrah (Robbie look al like van de store next door) en wij nog wat drinken en dansen in het centrum. Fettah komt ons nog achterna gerend om afscheid te nemen en ons zijn emailadres toe te stoppen. Eenmaal bij de bar is de eerste die we daar zien de kapitein (Sedad) van de boottrip en nog wat crew… Oh nee…. Die kwam natuurlijk ook meteen op ons af. Maar wat hebben we enorme lol gehad met zijn allen, gedanst, gekletst, fotos gemaakt en sterretjes afgestoken…. Om 2.00 uur hebben wij van iedereen afscheid genomen, zijn we terug naar het hotel gelopen, onze koffers gehaald en meteen door de taxi in naar het vliegveld. Na een voorspoedige vlucht (4 stoelen voor mij alleen is heerlijk als je wil slapen) stonden op Schiphol onze mannen en mijn zusje te wachten en waren we met beide voeten weer terug op aarde……